൨൩൨. അപാ

നേനാതി നകാരേന, പദസഞ്ഞാവിധായ കവചനാഭാവേപീതി പാണിനി യാനമിവ സ്യാദിത്യാദ്യന്താനം പദസഞ്ഞാവിധായകസ്സ സുത്തസ്സ അഭാവേപി, അന്വത്ഥവസേന പദന്തി ഗയ്ഹമാനേ അതിപ്പസങ്ഗോപി സിയാതി ആഹ-‘രുള്ഹിയാവാതിപ്പസങ്ഗാ ഭാവോ’തി, ആഖ്യാതം സാബ്യയകാരക വിസേസനം വാക്യന്തി കേചി, ഏകാഖ്യാതികം വാക്യന്ത്യപരേ, തം സബ്ബം ഏകതോ സങ്ഗഹേത്വാ ‘പദസമൂഹോ വാക്യ’ന്തി വുത്തികാരേന വുത്തന്തി ദസ്സേതുമാഹ- ‘സാബ്യയേ’ച്ചാദി, ആഖ്യാതം ത്യാദ്യന്തമാഹു, അബ്യയമസങ്ഖ്യം, ആഖ്യാതം സാബ്യയം സകാരകം സവിസേസനഞ്ച വാക്യേസഞ്ഞം ഭവതീത്യത്ഥോ, വിസേസനന്തി കാരകവിസേസനസ്സ കിരിയാ വിസേസനസ്സ ച സാമഞ്ഞേന ഗഹണം, സാബ്യയം-സദ്ധിം വചതി, സകാരകം ഓദനം പചതി ദേവദത്തോ പചതി, സകാരകവിസേസനം-മുദും വിസദമോദനമ്പചതി, ദസ്സനീയോ ദേവദത്തോ പചതി, സകിരിയാവിസേസനം- മുദും പചതി, മന്ദം പചതി, പദസമൂഹോ വാക്യന്തി വുത്തേ അയമ്പി അധിപ്പായവിസേസോവസീയതീതി വത്തുമാഹ-വത്തു’മിച്ചാദി, യഥേച്ചാദിനാ അനേകാഖ്യാതി കമ്പി ഗുണപ്പധാനഭാവേ നോപകാരതോ വാക്യമേകമ്ഭവതി… പദ സമൂഹോ വാക്യന്തി വുത്തത്താതി വദതി, യഥാ വാക്യനാനത്തന്തി സമ്ബന്ധോ. ഇഹാപീതി വത്തുമിച്ഛിതത്ഥേത്യാദോപി.