൩൫. ചതു

തബ്ബഗ്ഗേ തതിയപഠമാതി കസ്മാ വുത്തം ചതുത്ഥ (ദുതിയ) സദ്ദേഹി വഗ്ഗക്ഖരേസ്വേവ ഗയ്ഹമാനേസു തഥാ നിദ്ദേസോ യുത്തോ, ന ഹി ചതുന്നമ്പൂരണോ ചതുത്ഥോ ദ്വിന്നമ്പൂരണോ ദുതിയോതി അക്ഖരായേവ വുച്ചന്തീതി ആസങ്കിയ ‘വിനാപീ’തിആദിമാഹ, അക്ഖരേ അക്ഖരവിസയേ ചതുത്ഥാദി വോഹാരോ കരീയമാനോ വഗ്ഗഗ്ഗഹണം വിനാപി വഗ്ഗക്ഖരേയേവ രുള്ഹോ പസിദ്ധോതി സമ്ബന്ധോ, ഹേതുമ്ഹി ഇതിസദ്ദോ, യതോ ഏവം, തസ്മാ കാരണാ ‘തബ്ബഗ്ഗേ തതിയപഠമാ’തി വുത്തന്തി അധിപ്പായോ, തബ്ബഗ്ഗേതി ചതുത്ഥദുതിയാ യസ്മിം, തസ്മിംയേവ വഗ്ഗേതി അത്ഥോ, പച്ചാസത്തീതി പതി ആപുബ്ബാ ‘സദ-വിസരണഗത്യവസാദനേസു’ഇച്ചസ്മാ ഇത്ഥിയം ഭാവേത്തിമ്ഹി നിപ്ഫജ്ജതീതി ദസ്സേതുമാഹ-‘പച്ചാസീദന’മിച്ചാദി, യഥായോഗ്ഗന്തി ചതുത്ഥക്ഖരേ ചതുത്ഥസ്സ തതിയോ ദുതിയക്ഖരേ ദുതിയസ്സ പഠമോതി ഏവം യോഗ്ഗമനതിക്കമ്മ, ധസ്സ ദഭാവോതി ഇമിനാവ പുബ്ബസ്സ ധസ്സ ദത്തമുപലക്ഖേതി, തഥാ യസത്ഥേരോതി. ഥേരോതി ഏത്ഥ ഏകാരോ വഗ്ഗക്ഖരോ ന ഹോതീതി തസ്മിം തവഗ്ഗദുതിയക്ഖരസ്സ തസ്സ തോ പഠമോ ന ഹോതി. പന്ഥോതി ഏത്ഥ തവഗ്ഗ ദുതിയക്ഖരേന ഥകാരേന തബ്ബഗ്ഗഭൂതേ നകാരേ സതീപി ന സോ തബ്ബഗ്ഗദുതിയക്ഖരോതി ന തസ്സ പഠമോ തോ, ഏത്ഥ നിഗ്ഘോസോ നിഘോസോതിആദി അനിച്ചം, ദഡ്ഢോ നിട്ഠാനന്തി നിച്ചം.