൧൦. പത്തപിണ്ഡികസുത്തം

൧൯൦. ‘‘പഞ്ചിമേ, ഭിക്ഖവേ, പത്തപിണ്ഡികാ. കതമേ പഞ്ച? മന്ദത്താ മോമൂഹത്താ പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി, പാപിച്ഛോ ഇച്ഛാപകതോ പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി, ഉമ്മാദാ ചിത്തക്ഖേപാ പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി, ‘വണ്ണിതം ബുദ്ധേഹി ബുദ്ധസാവകേഹീ’തി പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി, അപ്പിച്ഛതംയേവ നിസ്സായ സന്തുട്ഠിംയേവ നിസ്സായ സല്ലേഖംയേവ നിസ്സായ പവിവേകംയേവ നിസ്സായ ഇദമത്ഥിതംയേവ നിസ്സായ പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, പഞ്ച പത്തപിണ്ഡികാ. ഇമേസം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, പഞ്ചന്നം പത്തപിണ്ഡികാനം യ്വായം പത്തപിണ്ഡികോ അപ്പിച്ഛതംയേവ നിസ്സായ സന്തുട്ഠിംയേവ നിസ്സായ സല്ലേഖംയേവ നിസ്സായ പവിവേകംയേവ നിസ്സായ ഇദമത്ഥിതംയേവ നിസ്സായ പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി, അയം ഇമേസം പഞ്ചന്നം പത്തപിണ്ഡികാനം അഗ്ഗോ ച സേട്ഠോ ച മോക്ഖോ ച ഉത്തമോ ച പവരോ ച.

‘‘സേയ്യഥാപി, ഭിക്ഖവേ, ഗവാ ഖീരം, ഖീരമ്ഹാ ദധി, ദധിമ്ഹാ നവനീതം, നവനീതമ്ഹാ സപ്പി, സപ്പിമ്ഹാ സപ്പിമണ്ഡോ, സപ്പിമണ്ഡോ തത്ഥ അഗ്ഗമക്ഖായതി; ഏവമേവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ഇമേസം പഞ്ചന്നം പത്തപിണ്ഡികാനം യ്വായം പത്തപിണ്ഡികോ അപ്പിച്ഛതംയേവ നിസ്സായ സന്തുട്ഠിംയേവ നിസ്സായ സല്ലേഖംയേവ നിസ്സായ പവിവേകംയേവ നിസ്സായ ഇദമത്ഥിതംയേവ നിസ്സായ പത്തപിണ്ഡികോ ഹോതി, അയം ഇമേസം പഞ്ചന്നം പത്തപിണ്ഡികാനം അഗ്ഗോ ച സേട്ഠോ ച മോക്ഖോ ച ഉത്തമോ ച പവരോ ചാ’’തി. ദസമം.

അരഞ്ഞവഗ്ഗോ ചതുത്ഥോ.