൯. ഉദായീസുത്തം

൧൫൯. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ കോസമ്ബിയം വിഹരതി ഘോസിതാരാമേ. തേന ഖോ പന സമയേന ആയസ്മാ ഉദായീ മഹതിയാ ഗിഹിപരിസായ പരിവുതോ ധമ്മം ദേസേന്തോ നിസിന്നോ ഹോതി. അദ്ദസാ ഖോ ആയസ്മാ ആനന്ദോ ആയസ്മന്തം ഉദായിം മഹതിയാ ഗിഹിപരിസായ പരിവുതം ധമ്മം ദേസേന്തം നിസിന്നം. ദിസ്വാ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദി. ഏകമന്തം നിസിന്നോ ഖോ ആയസ്മാ ആനന്ദോ ഭഗവന്തം ഏതദവോച – ‘‘ആയസ്മാ, ഭന്തേ, ഉദായീ മഹതിയാ ഗിഹിപരിസായ പരിവുതോ ധമ്മം ദേസേതീ’’തി [ദേസേന്തോ നിസിന്നോ’’തി (സ്യാ.)].

‘‘ന ഖോ, ആനന്ദ, സുകരം പരേസം ധമ്മം ദേസേതും. പരേസം, ആനന്ദ, ധമ്മം ദേസേന്തേന പഞ്ച ധമ്മേ അജ്ഝത്തം ഉപട്ഠാപേത്വാ പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ. കതമേ പഞ്ച? ‘അനുപുബ്ബിം കഥം [ആനുപുബ്ബികഥം (സീ.), അനുപുബ്ബികഥം (സ്യാ. പീ. ക.)] കഥേസ്സാമീ’തി പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ; ‘പരിയായദസ്സാവീ കഥം കഥേസ്സാമീ’തി പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ; ‘അനുദ്ദയതം പടിച്ച കഥം കഥേസ്സാമീ’തി പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ; ‘ന ആമിസന്തരോ കഥം കഥേസ്സാമീ’തി പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ; ‘അത്താനഞ്ച പരഞ്ച അനുപഹച്ച കഥം കഥേസ്സാമീ’തി പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ. ന ഖോ, ആനന്ദ, സുകരം പരേസം ധമ്മം ദേസേതും. പരേസം, ആനന്ദ, ധമ്മം ദേസേന്തേന ഇമേ പഞ്ച ധമ്മേ അജ്ഝത്തം ഉപട്ഠാപേത്വാ പരേസം ധമ്മോ ദേസേതബ്ബോ’’തി. നവമം.