൬. കടുവിയസുത്തം

൧൨൯. ഏകം സമയം ഭഗവാ ബാരാണസിയം വിഹരതി ഇസിപതനേ മിഗദായേ. അഥ ഖോ ഭഗവാ പുബ്ബണ്ഹസമയം നിവാസേത്വാ പത്തചീവരമാദായ ബാരാണസിം പിണ്ഡായ പാവിസി. അദ്ദസാ ഖോ ഭഗവാ ഗോയോഗപിലക്ഖസ്മിം [ഗോയോഗമിലക്ഖസ്മിം (സ്യാ. കം. ക.)] പിണ്ഡായ ചരമാനോ [ചരമാനം (ക.)] അഞ്ഞതരം ഭിക്ഖും രിത്തസ്സാദം ബാഹിരസ്സാദം മുട്ഠസ്സതിം അസമ്പജാനം അസമാഹിതം വിബ്ഭന്തചിത്തം പാകതിന്ദ്രിയം. ദിസ്വാ തം ഭിക്ഖും ഏതദവോച –

‘‘മാ ഖോ ത്വം, ഭിക്ഖു, അത്താനം കടുവിയമകാസി. തം വത ഭിക്ഖു കടുവിയകതം അത്താനം ആമഗന്ധേന [ആമഗന്ധേ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] അവസ്സുതം മക്ഖികാ നാനുപതിസ്സന്തി നാന്വാസ്സവിസ്സന്തീതി [നാനുബന്ധിസ്സന്തി (ക.)], നേതം ഠാനം വിജ്ജതീ’’തി. അഥ ഖോ സോ ഭിക്ഖു ഭഗവതാ ഇമിനാ ഓവാദേന ഓവദിതോ സംവേഗമാപാദി. അഥ ഖോ ഭഗവാ ബാരാണസിയം പിണ്ഡായ ചരിത്വാ പച്ഛാഭത്തം പിണ്ഡപാതപടിക്കന്തോ ഭിക്ഖൂ ആമന്തേസി –

‘‘ഇധാഹം, ഭിക്ഖവേ, പുബ്ബണ്ഹസമയം നിവാസേത്വാ പത്തചീവരമാദായ ബാരാണസിം പിണ്ഡായ പാവിസിം. അദ്ദസം ഖോ അഹം, ഭിക്ഖവേ, ഗോയോഗപിലക്ഖസ്മിം പിണ്ഡായ ചരമാനോ അഞ്ഞതരം ഭിക്ഖും രിത്തസ്സാദം ബാഹിരസ്സാദം മുട്ഠസ്സതിം അസമ്പജാനം അസമാഹിതം വിബ്ഭന്തചിത്തം പാകതിന്ദ്രിയം. ദിസ്വാ തം ഭിക്ഖും ഏതദവോചം –

‘‘‘മാ ഖോ ത്വം, ഭിക്ഖു, അത്താനം കടുവിയമകാസി. തം വത ഭിക്ഖു കടുവിയകതം അത്താനം ആമഗന്ധേന അവസ്സുതം മക്ഖികാ നാനുപതിസ്സന്തി നാന്വാസ്സവിസ്സന്തീതി, നേതം ഠാനം വിജ്ജതീ’തി. അഥ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, സോ ഭിക്ഖു മയാ ഇമിനാ ഓവാദേന ഓവദിതോ സംവേഗമാപാദീ’’തി. ഏവം വുത്തേ അഞ്ഞതരോ ഭിക്ഖു ഭഗവന്തം ഏതദവോച – ‘‘കിം നു ഖോ, ഭന്തേ, കടുവിയം? കോ ആമഗന്ധോ? കാ മക്ഖികാ’’തി?

‘‘അഭിജ്ഝാ ഖോ, ഭിക്ഖു, കടുവിയം; ബ്യാപാദോ ആമഗന്ധോ; പാപകാ അകുസലാ വിതക്കാ മക്ഖികാ. തം വത, ഭിക്ഖു, കടുവിയകതം അത്താനം ആമഗന്ധേന അവസ്സുതം മക്ഖികാ നാനുപതിസ്സന്തി നാന്വാസ്സവിസ്സന്തീതി, നേതം ഠാനം വിജ്ജതീ’’തി.

‘‘അഗുത്തം ചക്ഖുസോതസ്മിം, ഇന്ദ്രിയേസു അസംവുതം;

മക്ഖികാനുപതിസ്സന്തി, സങ്കപ്പാ രാഗനിസ്സിതാ.

‘‘കടുവിയകതോ ഭിക്ഖു, ആമഗന്ധേ അവസ്സുതോ;

ആരകാ ഹോതി നിബ്ബാനാ, വിഘാതസ്സേവ ഭാഗവാ.

‘‘ഗാമേ വാ യദി വാരഞ്ഞേ, അലദ്ധാ സമഥമത്തനോ [സമമത്തനോ (സീ. സ്യാ. കം.), സമ്മമത്തനോ (പീ.)];

പരേതി [ചരേതി (സ്യാ. ക.)] ബാലോ ദുമ്മേധോ, മക്ഖികാഹി പുരക്ഖതോ.

‘‘യേ ച സീലേന സമ്പന്നാ, പഞ്ഞായൂപസമേരതാ;

ഉപസന്താ സുഖം സേന്തി, നാസയിത്വാന മക്ഖികാ’’തി. ഛട്ഠം;