൪. ബഹുകാരസുത്തം

൨൪. ‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ, പുഗ്ഗലാ പുഗ്ഗലസ്സ ബഹുകാരാ. കതമേ തയോ? യം, ഭിക്ഖവേ, പുഗ്ഗലം ആഗമ്മ പുഗ്ഗലോ ബുദ്ധം സരണം ഗതോ ഹോതി, ധമ്മം സരണം ഗതോ ഹോതി, സങ്ഘം സരണം ഗതോ ഹോതി; അയം, ഭിക്ഖവേ, പുഗ്ഗലോ ഇമസ്സ പുഗ്ഗലസ്സ ബഹുകാരോ.

‘‘പുന ചപരം, ഭിക്ഖവേ, യം പുഗ്ഗലം ആഗമ്മ പുഗ്ഗലോ ‘ഇദം ദുക്ഖ’ന്തി യഥാഭൂതം പജാനാതി, ‘അയം ദുക്ഖസമുദയോ’തി യഥാഭൂതം പജാനാതി, ‘അയം ദുക്ഖനിരോധോ’തി യഥാഭൂതം പജാനാതി, ‘അയം ദുക്ഖനിരോധഗാമിനീ പടിപദാ’തി യഥാഭൂതം പജാനാതി; അയം, ഭിക്ഖവേ, പുഗ്ഗലോ ഇമസ്സ പുഗ്ഗലസ്സ ബഹുകാരോ.

‘‘പുന ചപരം, ഭിക്ഖവേ, യം പുഗ്ഗലം ആഗമ്മ പുഗ്ഗലോ ആസവാനം ഖയാ അനാസവം ചേതോവിമുത്തിം പഞ്ഞാവിമുത്തിം ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സയം അഭിഞ്ഞാ സച്ഛികത്വാ ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരതി; അയം, ഭിക്ഖവേ, പുഗ്ഗലോ ഇമസ്സ പുഗ്ഗലസ്സ ബഹുകാരോ. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ പുഗ്ഗലാ പുഗ്ഗലസ്സ ബഹുകാരാ.

‘‘ഇമേഹി ച പന, ഭിക്ഖവേ, തീഹി പുഗ്ഗലേഹി ഇമസ്സ പുഗ്ഗലസ്സ നത്ഥഞ്ഞോ പുഗ്ഗലോ ബഹുകാരോതി വദാമി. ഇമേസം പന, ഭിക്ഖവേ, തിണ്ണം പുഗ്ഗലാനം ഇമിനാ പുഗ്ഗലേന ന സുപ്പതികാരം വദാമി, യദിദം അഭിവാദനപച്ചുട്ഠാനഅഞ്ജലികമ്മസാമീചികമ്മചീവരപിണ്ഡപാതസേനാസന-ഗിലാനപച്ചയഭേസജ്ജപരിക്ഖാരാനുപ്പദാനേനാ’’തി. ചതുത്ഥം.