೨೦೩. ಸೇಟ್ಠಿಭರಿಯಾದಿವತ್ಥುಕಥಾ

೩೩೦. ಯಾ ನಾಮಾತಿ ಯಾ ನಾಮ ಘರಣೀ. ಕಿಮ್ಪಿ ಮಾಯನ್ತಿ ಏತ್ಥ ಏಕಾರಲೋಪಸನ್ಧೀತಿ ಆಹ ‘‘ಕಿಮ್ಪಿ ಮೇ ಅಯ’’ನ್ತಿ. ಇಮಿನಾ ಯಕಾರಾದೇಸಸನ್ಧಿಂ ನಿವತ್ತೇತಿ, ‘‘ಮ್ಯಾಯ’’ನ್ತಿಪಿ ಪಾಠೋ, ಏವಂ ಸತಿ ಆದೇಸಸನ್ಧಿಯೇವ, ನ ಲೋಪಸನ್ಧಿ. ಅಯಂ ಘರಣೀ ಮೇ ಕಿಞ್ಚಿ ದೇಯ್ಯಧಮ್ಮಂ ಕಿಮ್ಪಿ ದಸ್ಸತೀತಿ ಯೋಜನಾ. ತಸ್ಸ ಚಾತಿ ಸಬ್ಬಿಸ್ಸ ಚ, ಕತಸ್ಸಾತಿಪಿ ಪಾಠೋ. ರೋಗೂಪಸಮಸ್ಸ ಚಾತಿ ಮಮ ರೋಗಸ್ಸ ಉಪಸಮಸ್ಸ ಚ, ಇಮೇಹಿ ಪದೇಹಿ ಸಂಯಮಸ್ಸಾತಿ ಪದಸ್ಸ ಅತ್ಥಂ ದಸ್ಸೇತಿ. ‘‘ಉಪಕಾರ’’ನ್ತಿ ಇಮಿನಾ ಉಪಜಾನಾಮೀತಿ ಏತ್ಥ ಉಪಸದ್ದಸ್ಸ ಅತ್ಥಂ ದಸ್ಸೇತಿ. ಅಧಿಪ್ಪಾಯೋತಿ ಘರಣಿಯಾ ಆಸಯೋ.

೩೩೧. ‘‘ಸಬ್ಬಾಲಙ್ಕಾರಂ ತುಯ್ಹಂ ಹೋತೂ’’ತಿ ಇದಂ ವಚನಂ ರಾಜಾ ಸಭಾವತೋ ಆಹ, ಉದಾಹು ಕಿಞ್ಚಿ ಚಿನ್ತೇತ್ವಾತಿ ಆಹ ‘‘ರಾಜಾ’’ತಿಆದಿ. ತತ್ಥ ಇಮನ್ತಿ ಅಲಙ್ಕಾರಂ. ಪಮಾಣಯುತ್ತೇತಿ ಕಾರಣಾನುರೂಪೇ. ನನ್ತಿ ಜೀವಕಂ. ನಾಟಕಾನಮ್ಪೀತಿ ಪಞ್ಚಸತಿಕಾನಂ ನಾಟಕಾನಮ್ಪಿ. ಸೋಪೀತಿ ಜೀವಕೋಪಿ. ತೇಸನ್ತಿ ಅಭಯಕುಮಾರನಾಟಕಾನಂ. ಮೇತಿ ಮಯ್ಹಂ, ನ ಪತಿರೂಪನ್ತಿ ಸಮ್ಬನ್ಧೋ. ಅಯ್ಯಿಕಾನನ್ತಿ ಮಾತಾಮಹೀನಂ. ಕತಸ್ಸ ಮೇ ಉಪಕಾರನ್ತಿ ಯೋಜನಾ. ಇಮಿನಾ ಅಧಿಕಾರೋ ಚ ಉಪಕಾರೋ ಚ ಅತ್ಥತೋ ಸದಿಸನ್ತಿ ದಸ್ಸೇತಿ. ರಾಜಾ ಪಸನ್ನೋ ದತ್ವಾ ಆಹಾತಿ ಸಮ್ಬನ್ಧೋ.