೧೦. ನನ್ದಕಲಿಚ್ಛವಿಸುತ್ತಂ

೧೦೨೬. ಏಕಂ ಸಮಯಂ ಭಗವಾ ವೇಸಾಲಿಯಂ ವಿಹರತಿ ಮಹಾವನೇ ಕೂಟಾಗಾರಸಾಲಾಯಂ. ಅಥ ಖೋ ನನ್ದಕೋ ಲಿಚ್ಛವಿಮಹಾಮತ್ತೋ ಯೇನ ಭಗವಾ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಭಗವನ್ತಂ ಅಭಿವಾದೇತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸೀದಿ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನಂ ಖೋ ನನ್ದಕಂ ಲಿಚ್ಛವಿಮಹಾಮತ್ತಂ ಭಗವಾ ಏತದವೋಚ –

‘‘ಚತೂಹಿ ಖೋ, ನನ್ದಕ, ಧಮ್ಮೇಹಿ ಸಮನ್ನಾಗತೋ ಅರಿಯಸಾವಕೋ ಸೋತಾಪನ್ನೋ ಹೋತಿ ಅವಿನಿಪಾತಧಮ್ಮೋ ನಿಯತೋ ಸಮ್ಬೋಧಿಪರಾಯಣೋ. ಕತಮೇಹಿ ಚತೂಹಿ? ಇಧ, ನನ್ದಕ, ಅರಿಯಸಾವಕೋ ಬುದ್ಧೇ ಅವೇಚ್ಚಪ್ಪಸಾದೇನ ಸಮನ್ನಾಗತೋ ಹೋತಿ – ಇತಿಪಿ ಸೋ ಭಗವಾ…ಪೇ… ಸತ್ಥಾ ದೇವಮನುಸ್ಸಾನಂ ಬುದ್ಧೋ ಭಗವಾತಿ. ಧಮ್ಮೇ…ಪೇ… ಸಙ್ಘೇ…ಪೇ… ಅರಿಯಕನ್ತೇಹಿ ಸೀಲೇಹಿ ಸಮನ್ನಾಗತೋ ಹೋತಿ ಅಖಣ್ಡೇಹಿ…ಪೇ… ಸಮಾಧಿಸಂವತ್ತನಿಕೇಹಿ. ಇಮೇಹಿ ಖೋ, ನನ್ದಕ, ಚತೂಹಿ ಧಮ್ಮೇಹಿ ಸಮನ್ನಾಗತೋ ಅರಿಯಸಾವಕೋ ಸೋತಾಪನ್ನೋ ಹೋತಿ ಅವಿನಿಪಾತಧಮ್ಮೋ ನಿಯತೋ ಸಮ್ಬೋಧಿಪರಾಯಣೋ.

‘‘ಇಮೇಹಿ ಚ ಪನ, ನನ್ದಕ, ಚತೂಹಿ ಧಮ್ಮೇಹಿ ಸಮನ್ನಾಗತೋ ಅರಿಯಸಾವಕೋ ಆಯುನಾ ಸಂಯುತ್ತೋ ಹೋತಿ ದಿಬ್ಬೇನಪಿ ಮಾನುಸೇನಪಿ; ವಣ್ಣೇನ ಸಂಯುತ್ತೋ ಹೋತಿ ದಿಬ್ಬೇನಪಿ ಮಾನುಸೇನಪಿ; ಸುಖೇನ ಸಂಯುತ್ತೋ ಹೋತಿ ದಿಬ್ಬೇನಪಿ ಮಾನುಸೇನಪಿ; ಯಸೇನ ಸಂಯುತ್ತೋ ಹೋತಿ ದಿಬ್ಬೇನಪಿ ಮಾನುಸೇನಪಿ; ಆಧಿಪತೇಯ್ಯೇನ ಸಂಯುತ್ತೋ ಹೋತಿ ದಿಬ್ಬೇನಪಿ ಮಾನುಸೇನಪಿ. ತಂ ಖೋ ಪನಾಹಂ, ನನ್ದಕ, ನಾಞ್ಞಸ್ಸ ಸಮಣಸ್ಸ ವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ಸ ವಾ ಸುತ್ವಾ ವದಾಮಿ. ಅಪಿ ಚ ಯದೇವ ಮಯಾ ಸಾಮಂ ಞಾತಂ ಸಾಮಂ ದಿಟ್ಠಂ ಸಾಮಂ ವಿದಿತಂ, ತದೇವಾಹಂ ವದಾಮೀ’’ತಿ.

ಏವಂ ವುತ್ತೇ ಅಞ್ಞತರೋ ಪುರಿಸೋ ನನ್ದಕಂ ಲಿಚ್ಛವಿಮಹಾಮತ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘ನಹಾನಕಾಲೋ, ಭನ್ತೇ’’ತಿ. ‘‘ಅಲಂ ದಾನಿ, ಭಣೇ, ಏತೇನ ಬಾಹಿರೇನ ನಹಾನೇನ. ಅಲಮಿದಂ ಅಜ್ಝತ್ತಂ ನಹಾನಂ ಭವಿಸ್ಸತಿ, ಯದಿದಂ – ಭಗವತಿ ಪಸಾದೋ’’ತಿ. ದಸಮಂ.

ಸರಣಾನಿವಗ್ಗೋ ತತಿಯೋ.

ತಸ್ಸುದ್ದಾನಂ –

ಮಹಾನಾಮೇನ ದ್ವೇ ವುತ್ತಾ, ಗೋಧಾ ಚ ಸರಣಾ ದುವೇ;

ದುವೇ ಅನಾಥಪಿಣ್ಡಿಕಾ, ದುವೇ ವೇರಭಯೇನ ಚ;

ಲಿಚ್ಛವೀ ದಸಮೋ ವುತ್ತೋ, ವಗ್ಗೋ ತೇನ ಪವುಚ್ಚತೀತಿ.