೧೦. ಅಜಗರಙ್ಗಪಞ್ಹೋ

೧೦. ‘‘ಭನ್ತೇ ನಾಗಸೇನ, ‘ಅಜಗರಸ್ಸ ಏಕಂ ಅಙ್ಗಂ ಗಹೇತಬ್ಬ’ನ್ತಿ ಯಂ ವದೇಸಿ, ಕತಮಂ ತಂ ಏಕಂ ಅಙ್ಗಂ ಗಹೇತಬ್ಬ’’ನ್ತಿ? ‘‘ಯಥಾ, ಮಹಾರಾಜ, ಅಜಗರೋ ಮಹತಿಮಹಾಕಾಯೋ ಬಹೂಪಿ ದಿವಸೇ ಊನೂದರೋ ದೀನತರೋ ಕುಚ್ಛಿಪೂರಂ ಆಹಾರಂ ನ ಲಭತಿ, ಅಪರಿಪುಣ್ಣೋ ಯೇವ ಯಾವದೇವ ಸರೀರಯಾಪನಮತ್ತಕೇನ ಯಾಪೇತಿ, ಏವಮೇವ ಖೋ, ಮಹಾರಾಜ, ಯೋಗಿನೋ ಯೋಗಾವಚರಸ್ಸ ಭಿಕ್ಖಾಚರಿಯಪ್ಪಸುತಸ್ಸ ಪರಪಿಣ್ಡಮುಪಗತಸ್ಸ ಪರದಿನ್ನಪ್ಪಾಟಿಕಙ್ಖಿಸ್ಸ ಸಯಂಗಾಹಪ್ಪಟಿವಿರತಸ್ಸ ದುಲ್ಲಭಂ ಉದರಪರಿಪೂರಂ ಆಹಾರಂ, ಅಪಿ ಚ ಅತ್ಥವಸಿಕೇನ ಕುಲಪುತ್ತೇನ ಚತ್ತಾರೋ ಪಞ್ಚ ಆಲೋಪೇ ಅಭುಞ್ಜಿತ್ವಾ ಅವಸೇಸಂ ಉದಕೇನ ಪರಿಪೂರೇತಬ್ಬಂ. ಇದಂ, ಮಹಾರಾಜ, ಅಜಗರಸ್ಸ ಏಕಂ ಅಙ್ಗಂ ಗಹೇತಬ್ಬಂ. ಭಾಸಿತಮ್ಪೇತಂ, ಮಹಾರಾಜ, ಥೇರೇನ ಸಾರಿಪುತ್ತೇನ ಧಮ್ಮಸೇನಾಪತಿನಾ –

‘‘‘ಅಲ್ಲಂ ಸುಕ್ಖಂ ವಾ ಭುಞ್ಜನ್ತೋ, ನ ಬಾಳ್ಹಂ ಸುಹಿತೋ ಸಿಯಾ;

ಊನೂದರೋ ಮಿತಾಹಾರೋ, ಸತೋ ಭಿಕ್ಖು ಪರಿಬ್ಬಜೇ.

‘‘‘ಚತ್ತಾರೋ ಪಞ್ಚ ಆಲೋಪೇ, ಅಭುತ್ವಾ ಉದಕಂ ಪಿವೇ;

ಅಲಂ ಫಾಸು ವಿಹಾರಾಯ, ಪಹಿತತ್ತಸ್ಸ ಭಿಕ್ಖುನೋ’’’ತಿ.

ಅಜಗರಙ್ಗಪಞ್ಹೋ ದಸಮೋ.

ಸೀಹವಗ್ಗೋ ಪಞ್ಚಮೋ.

ತಸ್ಸುದ್ದಾನಂ –

ಕೇಸರೀ ಚಕ್ಕವಾಕೋ ಚ, ಪೇಣಾಹಿ ಘರಕಪೋತಕೋ;

ಉಲೂಕೋ ಸತಪತ್ತೋ ಚ, ವಗ್ಗುಲಿ ಚ ಜಲೂಪಿಕಾ;

ಸಪ್ಪೋ ಅಜಗರೋ ಚೇವ, ವಗ್ಗೋ ತೇನ ಪವುಚ್ಚತೀತಿ.