೧. ಸಮಾಧಿಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೧೦೭೧. ಸಚ್ಚಸಂಯುತ್ತಸ್ಸ ಪಠಮೇ ಸಮಾಧಿಂ, ಭಿಕ್ಖವೇತಿ ತೇ ಕಿರ ಭಿಕ್ಖೂ ಚಿತ್ತೇಕಗ್ಗತಾಯ ಪರಿಹಾಯನ್ತಿ, ಅಥ ನೇಸಂ ಸತ್ಥಾ – ‘‘ಏವಮೇತೇ ಚಿತ್ತೇಕಗ್ಗತಂ ಲಭಿತ್ವಾ, ಕಮ್ಮಟ್ಠಾನಂ ವಡ್ಢೇತ್ವಾ, ವಿಸೇಸಂ ಪಾಪುಣಿಸ್ಸನ್ತೀ’’ತಿ ಇಮಂ ದೇಸನಂ ಆರಭಿ. ತಸ್ಮಾತಿಹ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ‘‘ಇದಂ ದುಕ್ಖ’’ನ್ತಿ ಯೋಗೋ ಕರಣೀಯೋತಿ ಏತ್ಥ ಯಥಾಭೂತಾದಿವಸೇನ ಕಾರಣಚ್ಛೇದೋ ವೇದಿತಬ್ಬೋ. ಇದಞ್ಹಿ ವುತ್ತಂ ಹೋತಿ – ಭಿಕ್ಖವೇ, ಯಸ್ಮಾ ಸಮಾಹಿತೋ ಭಿಕ್ಖು ಚತ್ತಾರಿ ಸಚ್ಚಾನಿ ಯಥಾಭೂತಂ ಪಜಾನಾತಿ, ತಸ್ಮಾ ತುಮ್ಹೇಹಿ ಚ ಸಮಾಹಿತೇಹಿ ಚತುನ್ನಂ ಸಚ್ಚಾನಂ ಯಥಾಭೂತಂ ಪಜಾನನತ್ಥಾಯ ‘‘ಇದಂ ದುಕ್ಖ’’ನ್ತಿ ಯೋಗೋ ಕರಣೀಯೋ. ತಥಾ ಯಸ್ಮಾ ಚತ್ತಾರಿ ಸಚ್ಚಾನಿ ತಥಾಗತಸ್ಸೇವ ಪಾತುಭಾವಾ ಪಾಕಟಾನಿ ಹೋನ್ತಿ, ಯಸ್ಮಾ ಚ ತಥಾಗತೇನ ಸುವಿಭತ್ತಾನಿ, ಯಸ್ಮಾ ಚ ತೇಸು ಅಪರಿಮಾಣಾ ವಣ್ಣಾ ಅಪರಿಮಾಣಾನಿ ಪದಬ್ಯಞ್ಜನಾನಿ, ಯಸ್ಮಾ ಚ ತೇಸಂ ಅಪ್ಪಟಿವಿದ್ಧತ್ತಾ ವಟ್ಟಂ ವಡ್ಢತಿ, ತೇಸಂ ಪಟಿವಿದ್ಧಕಾಲತೋ ಪಟ್ಠಾಯ ನ ವಡ್ಢತಿ, ತಸ್ಮಾ ‘‘ಏವಂ ನೋ ವಟ್ಟಂ ನ ವಡ್ಢಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ ತುಮ್ಹೇಹಿ ‘‘ಇದಂ ದುಕ್ಖ’’ನ್ತಿ ಯೋಗೋ ಕರಣೀಯೋ.