೧೨. ಕಿಸಾಗೋತಮೀವತ್ಥು

ಪಂಸುಕೂಲಧರನ್ತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಗಿಜ್ಝಕೂಟೇ ಪಬ್ಬತೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಕಿಸಾಗೋತಮಿಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ತದಾ ಕಿರ ಸಕ್ಕೋ ಪಠಮಯಾಮಾವಸಾನೇ ದೇವಪರಿಸಾಯ ಸದ್ಧಿಂ ಸತ್ಥಾರಂ ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ವನ್ದಿತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತೇ ಸಾರಣೀಯಧಮ್ಮಕಥಂ ಸುಣನ್ತೋ ನಿಸೀದಿ. ತಸ್ಮಿಂ ಖಣೇ ಕಿಸಾಗೋತಮೀ ‘‘ಸತ್ಥಾರಂ ಪಸ್ಸಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ಆಕಾಸೇನಾಗನ್ತ್ವಾ ಸಕ್ಕಂ ದಿಸ್ವಾ ನಿವತ್ತಿ. ಸೋ ತಂ ವನ್ದಿತ್ವಾ ನಿವತ್ತನ್ತಿಂ ದಿಸ್ವಾ ಸತ್ಥಾರಂ ಪುಚ್ಛಿ – ‘‘ಕಾ ನಾಮೇಸಾ, ಭನ್ತೇ, ಆಗಚ್ಛಮಾನಾವ ತುಮ್ಹೇ ದಿಸ್ವಾ ನಿವತ್ತತೀ’’ತಿ? ಸತ್ಥಾ ‘‘ಕಿಸಾಗೋತಮೀ ನಾಮೇಸಾ, ಮಹಾರಾಜ, ಮಮ ಧೀತಾ ಪಂಸುಕೂಲಿಕತ್ಥೇರೀನಂ ಅಗ್ಗಾ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೩೯೫. ‘‘ಪಂಸುಕೂಲಧರಂ ಜನ್ತುಂ, ಕಿಸಂ ಧಮನಿಸನ್ಥತಂ;

ಏಕಂ ವನಸ್ಮಿಂ ಝಾಯನ್ತಂ, ತಮಹಂ ಬ್ರೂಮಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’’ನ್ತಿ.

ತತ್ಥ ಕಿಸನ್ತಿ ಪಂಸುಕೂಲಿಕಾ ಹಿ ಅತ್ತನೋ ಅನುರೂಪಂ ಪಟಿಪದಂ ಪೂರೇನ್ತಾ ಅಪ್ಪಮಂಸಲೋಹಿತಾ ಚೇವ ಹೋನ್ತಿ ಧಮನಿಸನ್ಥತಗತ್ತಾ ಚ, ತಸ್ಮಾ ಏವಮಾಹ. ಏಕಂ ವನಸ್ಮಿನ್ತಿ ವಿವಿತ್ತಟ್ಠಾನೇ ಏಕಕಂ ವನಸ್ಮಿಂ ಝಾಯನ್ತಂ ತಮಹಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ವದಾಮೀತಿ ಅತ್ಥೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಬಹೂ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಾದೀನಿ ಪಾಪುಣಿಂಸೂತಿ.

ಕಿಸಾಗೋತಮೀವತ್ಥು ದ್ವಾದಸಮಂ.