೬. ಉಗ್ಗಸೇನವತ್ಥು

ಮುಞ್ಚ ಪುರೇತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ವೇಳುವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಉಗ್ಗಸೇನಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ಪಞ್ಚಸತಾ ಕಿರ ನಟಾ ಸಂವಚ್ಛರೇ ವಾ ಛಮಾಸೇ ವಾ ಪತ್ತೇ ರಾಜಗಹಂ ಗನ್ತ್ವಾ ರಞ್ಞೋ ಸತ್ತಾಹಂ ಸಮಜ್ಜಂ ಕತ್ವಾ ಬಹುಂ ಹಿರಞ್ಞಸುವಣ್ಣಂ ಲಭನ್ತಿ, ಅನ್ತರನ್ತರೇ ಉಕ್ಖೇಪದಾಯಾನಂ ಪರಿಯನ್ತೋ ನತ್ಥಿ. ಮಹಾಜನೋ ಮಞ್ಚಾತಿಮಞ್ಚಾದೀಸು ಠತ್ವಾ ಸಮಜ್ಜಂ ಓಲೋಕೇಸಿ. ಅಥೇಕಾ ಲಙ್ಘಿಕಧೀತಾ ವಂಸಂ ಅಭಿರುಯ್ಹ ತಸ್ಸ ಉಪರಿ ಪರಿವತ್ತಿತ್ವಾ ತಸ್ಸ ಪರಿಯನ್ತೇ ಆಕಾಸೇ ಚಙ್ಕಮಮಾನಾ ನಚ್ಚತಿ ಚೇವ ಗಾಯತಿ ಚ. ತಸ್ಮಿಂ ಸಮಯೇ ಉಗ್ಗಸೇನೋ ನಾಮ ಸೇಟ್ಠಿಪುತ್ತೋ ಸಹಾಯಕೇನ ಸದ್ಧಿಂ ಮಞ್ಚಾತಿಮಞ್ಚೇ ಠಿತೋ ತಂ ಓಲೋಕೇತ್ವಾ ತಸ್ಸಾ ಹತ್ಥಪಾದವಿಕ್ಖೇಪಾದೀಸು ಉಪ್ಪನ್ನಸಿನೇಹೋ ಗೇಹಂ ಗನ್ತ್ವಾ ‘‘ತಂ ಲಭನ್ತೋ ಜೀವಿಸ್ಸಾಮಿ, ಅಲಭನ್ತಸ್ಸ ಮೇ ಇಧೇವ ಮರಣ’’ನ್ತಿ ಆಹಾರೂಪಚ್ಛೇದಂ ಕತ್ವಾ ಮಞ್ಚಕೇ ನಿಪಜ್ಜಿ. ಮಾತಾಪಿತೂಹಿ, ‘‘ತಾತ, ಕಿಂ ತೇ ರುಜ್ಜತೀ’’ತಿ ಪುಚ್ಛಿತೋಪಿ ‘‘ತಂ ಮೇ ನಟಧೀತರಂ ಲಭನ್ತಸ್ಸ ಜೀವಿತಂ ಅತ್ಥಿ, ಅಲಭನ್ತಸ್ಸ ಮೇ ಇಧೇವ ಮರಣ’’ನ್ತಿ ವತ್ವಾ, ‘‘ತಾತ, ಮಾ ಏವಂ ಕರಿ, ಅಞ್ಞಂ ತೇ ಅಮ್ಹಾಕಂ ಕುಲಸ್ಸ ಚ ಭೋಗಾನಞ್ಚ ಅನುರೂಪಂ ಕುಮಾರಿಕಂ ಆನೇಸ್ಸಾಮಾ’’ತಿ ವುತ್ತೇಪಿ ತಥೇವ ವತ್ವಾ ನಿಪಜ್ಜಿ. ಅಥಸ್ಸ ಪಿತಾ ಬಹುಂ ಯಾಚಿತ್ವಾಪಿ ತಂ ಸಞ್ಞಾಪೇತುಂ ಅಸಕ್ಕೋನ್ತೋ ತಸ್ಸ ಸಹಾಯಂ ಪಕ್ಕೋಸಾಪೇತ್ವಾ ಕಹಾಪಣಸಹಸ್ಸಂ ದತ್ವಾ ‘‘ಇಮೇ ಕಹಾಪಣೇ ಗಹೇತ್ವಾ ಅತ್ತನೋ ಧೀತರಂ ಮಯ್ಹಂ ಪುತ್ತಸ್ಸ ದೇತೂ’’ತಿ ಪಹಿಣಿ. ಸೋ ‘‘ನಾಹಂ ಕಹಾಪಣೇ ಗಹೇತ್ವಾ ದೇಮಿ, ಸಚೇ ಪನ ಸೋ ಇಮಂ ಅಲಭಿತ್ವಾ ಜೀವಿತುಂ ನ ಸಕ್ಕೋತಿ, ತೇನ ಹಿ ಅಮ್ಹೇಹಿ ಸದ್ಧಿಂಯೇವ ವಿಚರತು, ದಸ್ಸಾಮಿಸ್ಸ ಧೀತರ’’ನ್ತಿ ಆಹ. ಮಾತಾಪಿತರೋ ಪುತ್ತಸ್ಸ ತಮತ್ಥಂ ಆರೋಚೇಸುಂ. ಸೋ ‘‘ಅಹಂ ತೇಹಿ ಸದ್ಧಿಂ ವಿಚರಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಯಾಚನ್ತಾನಮ್ಪಿ ತೇಸಂ ಕಥಂ ಅನಾದಿಯಿತ್ವಾ ನಿಕ್ಖಮಿತ್ವಾ ನಾಟಕಸ್ಸ ಸನ್ತಿಕಂ ಅಗಮಾಸಿ. ಸೋ ತಸ್ಸ ಧೀತರಂ ದತ್ವಾ ತೇನ ಸದ್ಧಿಂಯೇವ ಗಾಮನಿಗಮರಾಜಧಾನೀಸು ಸಿಪ್ಪಂ ದಸ್ಸೇನ್ತೋ ವಿಚರಿ.

ಸಾಪಿ ತೇನ ಸದ್ಧಿಂ ಸಂವಾಸಮನ್ವಾಯ ನಚಿರಸ್ಸೇವ ಪುತ್ತಂ ಲಭಿತ್ವಾ ಕೀಳಾಪಯಮಾನಾ ‘‘ಸಕಟಗೋಪಕಸ್ಸ ಪುತ್ತ, ಭಣ್ಡಹಾರಕಸ್ಸ ಪುತ್ತ, ಕಿಞ್ಚಿ ಅಜಾನಕಸ್ಸ ಪುತ್ತಾ’’ತಿ ವದತಿ. ಸೋಪಿ ನೇಸಂ ಸಕಟಪರಿವತ್ತಕಂ ಕತ್ವಾ ಠಿತಟ್ಠಾನೇ ಗೋಣಾನಂ ತಿಣಂ ಆಹರತಿ, ಸಿಪ್ಪದಸ್ಸನಟ್ಠಾನೇ ಲದ್ಧಭಣ್ಡಕಂ ಉಕ್ಖಿಪಿತ್ವಾ ಹರತಿ. ತದೇವ ಕಿರ ಸನ್ಧಾಯ ಸಾ ಇತ್ಥೀ ಪುತ್ತಂ ಕೀಳಾಪಯಮಾನಾ ತಥಾ ವದತಿ. ಸೋ ಅತ್ತಾನಂ ಆರಬ್ಭ ತಸ್ಸಾ ಗಾಯನಭಾವಂ ಞತ್ವಾ ತಂ ಪುಚ್ಛಿ – ‘‘ಮಂ ಸನ್ಧಾಯ ಕಥೇಸೀ’’ತಿ? ‘‘ಆಮ, ತಂ ಸನ್ಧಾಯಾ’’ತಿ. ‘‘ಏವಂ ಸನ್ತೇ ಅಹಂ ಪಲಾಯಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ. ಸಾ ‘‘ಕಿಂ ಪನ ಮಯ್ಹಂ ತಯಾ ಪಲಾಯಿತೇನ ವಾ ಆಗತೇನ ವಾ’’ತಿ ಪುನಪ್ಪುನಂ ತದೇವ ಗೀತಂ ಗಾಯತಿ. ಸಾ ಕಿರ ಅತ್ತನೋ ರೂಪಸಮ್ಪತ್ತಿಞ್ಚೇವ ಧನಲಾಭಞ್ಚ ನಿಸ್ಸಾಯ ತಂ ಕಿಸ್ಮಿಞ್ಚಿ ನ ಮಞ್ಞತಿ. ಸೋ ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ ನಿಸ್ಸಾಯ ಇಮಿಸ್ಸಾ ಅಯಂ ಮಾನೋ’’ತಿ ಚಿನ್ತೇನ್ತೋ ‘‘ಸಿಪ್ಪಂ ನಿಸ್ಸಾಯಾ’’ತಿ ಞತ್ವಾ ‘‘ಹೋತು, ಸಿಪ್ಪಂ ಉಗ್ಗಣ್ಹಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ಸಸುರಂ ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ತಸ್ಸ ಜಾನನಕಸಿಪ್ಪಂ ಉಗ್ಗಣ್ಹಿತ್ವಾ ಗಾಮನಿಗಮಾದೀಸು ಸಿಪ್ಪಂ ದಸ್ಸೇನ್ತೋ ಅನುಪುಬ್ಬೇನ ರಾಜಗಹಂ ಆಗನ್ತ್ವಾ ‘‘ಇತೋ ಸತ್ತಮೇ ದಿವಸೇ ಉಗ್ಗಸೇನೋ ಸೇಟ್ಠಿಪುತ್ತೋ ನಗರವಾಸೀನಂ ಸಿಪ್ಪಂ ದಸ್ಸೇಸ್ಸತೀ’’ತಿ ಆರೋಚಾಪೇಸಿ.

ನಗರವಾಸಿನೋ ಮಞ್ಚಾತಿಮಞ್ಚಾದಯೋ ಬನ್ಧಾಪೇತ್ವಾ ಸತ್ತಮೇ ದಿವಸೇ ಸನ್ನಿಪತಿಂಸು. ಸೋಪಿ ಸಟ್ಠಿಹತ್ಥಂ ವಂಸಂ ಅಭಿರುಯ್ಹ ತಸ್ಸ ಮತ್ಥಕೇ ಅಟ್ಠಾಸಿ. ತಂ ದಿವಸಂ ಸತ್ಥಾ ಪಚ್ಚೂಸಕಾಲೇ ಲೋಕಂ ವೋಲೋಕೇನ್ತೋ ತಂ ಅತ್ತನೋ ಞಾಣಜಾಲಸ್ಸ ಅನ್ತೋ ಪವಿಟ್ಠಂ ದಿಸ್ವಾ ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ ಭವಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ ಆವಜ್ಜೇನ್ತೋ ‘‘ಸ್ವೇ ಸೇಟ್ಠಿಪುತ್ತೋ ಸಿಪ್ಪಂ ದಸ್ಸೇಸ್ಸಾಮೀತಿ ವಂಸಮತ್ಥಕೇ ಠಸ್ಸತಿ, ತಸ್ಸ ದಸ್ಸನತ್ಥಂ ಮಹಾಜನೋ ಸನ್ನಿಪತಿಸ್ಸತಿ. ತತ್ರ ಅಹಂ ಚತುಪ್ಪದಿಕಂ ಗಾಥಂ ದೇಸೇಸ್ಸಾಮಿ, ತಂ ಸುತ್ವಾ ಚತುರಾಸೀತಿಯಾ ಪಾಣಸಹಸ್ಸಾನಂ ಧಮ್ಮಾಭಿಸಮಯೋ ಭವಿಸ್ಸತಿ, ಉಗ್ಗಸೇನೋಪಿ ಅರಹತ್ತೇ ಪತಿಟ್ಠಹಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ ಅಞ್ಞಾಸಿ. ಸತ್ಥಾ ಪುನದಿವಸೇ ಕಾಲಂ ಸಲ್ಲಕ್ಖೇತ್ವಾ ಭಿಕ್ಖುಸಙ್ಘಪರಿವುತೋ ರಾಜಗಹಂ ಪಿಣ್ಡಾಯ ಪಾವಿಸಿ. ಉಗ್ಗಸೇನೋಪಿ ಸತ್ಥರಿ ಅನ್ತೋನಗರಂ ಅಪವಿಟ್ಠೇಯೇವ ಉನ್ನಾದನತ್ಥಾಯ ಮಹಾಜನಸ್ಸ ಅಙ್ಗುಲಿಸಞ್ಞಂ ದತ್ವಾ ವಂಸಮತ್ಥಕೇ ಪತಿಟ್ಠಾಯ ಆಕಾಸೇಯೇವ ಸತ್ತ ವಾರೇ ಪರಿವತ್ತಿತ್ವಾ ಓರುಯ್ಹ ವಂಸಮತ್ಥಕೇ ಅಟ್ಠಾಸಿ. ತಸ್ಮಿಂ ಖಣೇ ಸತ್ಥಾ ನಗರಂ ಪವಿಸನ್ತೋ ಯಥಾ ತಂ ಪರಿಸಾ ನ ಓಲೋಕೇತಿ, ಏವಂ ಕತ್ವಾ ಅತ್ತಾನಮೇವ ಓಲೋಕಾಪೇಸಿ. ಉಗ್ಗಸೇನೋ ಪರಿಸಂ ಓಲೋಕೇತ್ವಾ ‘‘ನ ಮಂ ಪರಿಸಾ ಓಲೋಕೇತೀ’’ತಿ ದೋಮನಸ್ಸಪ್ಪತ್ತೋ ‘‘ಇದಂ ಮಯಾ ಸಂವಚ್ಛರೇ ಕತ್ತಬ್ಬಂ ಸಿಪ್ಪಂ, ಸತ್ಥರಿ ನಗರಂ ಪವಿಸನ್ತೇ ಪರಿಸಾ ಮಂ ಅನೋಲೋಕೇತ್ವಾ ಸತ್ಥಾರಮೇವ ಓಲೋಕೇತಿ, ಮೋಘಂ ವತ ಮೇ ಸಿಪ್ಪದಸ್ಸನಂ ಜಾತ’’ನ್ತಿ ಚಿನ್ತೇಸಿ.

ಸತ್ಥಾ ತಸ್ಸ ಚಿತ್ತಂ ಞತ್ವಾ ಮಹಾಮೋಗ್ಗಲ್ಲಾನಂ ಆಮನ್ತೇತ್ವಾ ‘‘ಗಚ್ಛ, ಮೋಗ್ಗಲ್ಲಾನ, ಸೇಟ್ಠಿಪುತ್ತಂ ವದೇಹಿ ‘ಸಿಪ್ಪಂ ಕಿರ ದಸ್ಸೇತೂ’’’ತಿ ಆಹ. ಥೇರೋ ಗನ್ತ್ವಾ ವಂಸಸ್ಸ ಹೇಟ್ಠಾ ಠಿತೋ ಸೇಟ್ಠಿಪುತ್ತಂ ಆಮನ್ತೇತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

‘‘ಇಙ್ಘ ಪಸ್ಸ ನಟಪುತ್ತ, ಉಗ್ಗಸೇನ ಮಹಬ್ಬಲ;

ಕರೋಹಿ ರಙ್ಗಂ ಪರಿಸಾಯ, ಹಾಸಯಸ್ಸು ಮಹಾಜನ’’ನ್ತಿ.

ಸೋ ಥೇರಸ್ಸ ಕಥಂ ಸುತ್ವಾ ತುಟ್ಠಮಾನಸೋ ಹುತ್ವಾ ‘‘ಸತ್ಥಾ ಮಞ್ಞೇ ಮಮ ಸಿಪ್ಪಂ ಪಸ್ಸಿತುಕಾಮೋ’’ತಿ ವಂಸಮತ್ಥಕೇ ಠಿತಕೋವ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

‘‘ಇಙ್ಘ ಪಸ್ಸ ಮಹಾಪಞ್ಞ, ಮೋಗ್ಗಲ್ಲಾನ ಮಹಿದ್ಧಿಕ;

ಕರೋಮಿ ರಙ್ಗಂ ಪರಿಸಾಯ, ಹಾಸಯಾಮಿ ಮಹಾಜನ’’ನ್ತಿ.

ಏವಞ್ಚ ಪನ ವತ್ವಾ ವಂಸಮತ್ಥಕತೋ ವೇಹಾಸಂ ಅಬ್ಭುಗ್ಗನ್ತ್ವಾ ಆಕಾಸೇವ ಚುದ್ದಸಕ್ಖತ್ತುಂ ಪರಿವತ್ತಿತ್ವಾ ಓರುಯ್ಹ ವಂಸಮತ್ಥಕೇವ ಅಟ್ಠಾಸಿ. ಅಥ ನಂ ಸತ್ಥಾ, ‘‘ಉಗ್ಗಸೇನ, ಪಣ್ಡಿತೇನ ನಾಮ ಅತೀತಾನಾಗತಪಚ್ಚುಪ್ಪನ್ನೇಸು ಖನ್ಧೇಸು ಆಲಯಂ ಪಹಾಯ ಜಾತಿಆದೀಹಿ ಮುಚ್ಚಿತುಂ ವಟ್ಟತೀ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೩೪೮. ‘‘ಮುಞ್ಚ ಪುರೇ ಮುಞ್ಚ ಪಚ್ಛತೋ,

ಮಜ್ಝೇ ಮುಞ್ಚ ಭವಸ್ಸ ಪಾರಗೂ;

ಸಬ್ಬತ್ಥ ವಿಮುತ್ತಮಾನಸೋ,

ನ ಪುನಂ ಜಾತಿಜರಂ ಉಪೇಹಿಸೀ’’ತಿ.

ತತ್ಥ ಮುಞ್ಚ ಪುರೇತಿ ಅತೀತೇಸು ಖನ್ಧೇಸು ಆಲಯಂ ನಿಕನ್ತಿಂ ಅಜ್ಝೋಸಾನಂ ಪತ್ಥನಂ ಪರಿಯುಟ್ಠಾನಂ ಗಾಹಂ ಪರಾಮಾಸಂ ತಣ್ಹಂ ಮುಞ್ಚ. ಪಚ್ಛತೋತಿ ಅನಾಗತೇಸುಪಿ ಖನ್ಧೇಸು ಆಲಯಾದೀನಿ ಮುಞ್ಚ. ಮಜ್ಝೇತಿ ಪಚ್ಚುಪ್ಪನ್ನೇಸುಪಿ ತಾನಿ ಮುಞ್ಚ. ಭವಸ್ಸ ಪಾರಗೂತಿ ಏವಂ ಸನ್ತೇ ತಿವಿಧಸ್ಸಾಪಿ ಭವಸ್ಸ ಅಭಿಞ್ಞಾಪರಿಞ್ಞಾಪಹಾನಭಾವನಾಸಚ್ಛಿಕಿರಿಯವಸೇನ ಪಾರಗೂ ಪಾರಙ್ಗತೋ ಹುತ್ವಾ ಖನ್ಧಧಾತುಆಯತನಾದಿಭೇದೇ ಸಬ್ಬಸಙ್ಖತೇ ವಿಮುತ್ತಮಾನಸೋ ವಿಹರನ್ತೋ ಪುನ ಜಾತಿಜರಾಮರಣಾನಿ ನ ಉಪಗಚ್ಛತೀತಿ ಅತ್ಥೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಚತುರಾಸೀತಿಯಾ ಪಾಣಸಹಸ್ಸಾನಂ ಧಮ್ಮಾಭಿಸಮಯೋ ಅಹೋಸಿ. ಸೇಟ್ಠಿಪುತ್ತೋಪಿ ವಂಸಮತ್ಥಕೇ ಠಿತಕೋವ ಸಹ ಪಟಿಸಮ್ಭಿದಾಹಿ ಅರಹತ್ತಂ ಪತ್ವಾ ವಂಸತೋ ಓರುಯ್ಹ ಸತ್ಥು ಸನ್ತಿಕಂ ಆಗನ್ತ್ವಾ ಪಞ್ಚಪತಿಟ್ಠಿತೇನ ಸತ್ಥಾರಂ ವನ್ದಿತ್ವಾ ಪಬ್ಬಜ್ಜಂ ಯಾಚಿ. ಅಥ ನಂ ಸತ್ಥಾ ದಕ್ಖಿಣಹತ್ಥಂ ಪಸಾರೇತ್ವಾ ‘‘ಏಹಿ ಭಿಕ್ಖೂ’’ತಿ ಆಹ. ಸೋ ತಾವದೇವ ಅಟ್ಠಪರಿಕ್ಖಾರಧರೋ ಸಟ್ಠಿವಸ್ಸಿಕತ್ಥೇರೋ ವಿಯ ಅಹೋಸಿ. ಅಥ ನಂ ಭಿಕ್ಖೂ, ‘‘ಆವುಸೋ ಉಗ್ಗಸೇನ, ಸಟ್ಠಿಹತ್ಥಸ್ಸ ತೇ ವಂಸಸ್ಸ ಮತ್ಥಕತೋ ಓತರನ್ತಸ್ಸ ಭಯಂ ನಾಮ ನಾಹೋಸೀ’’ತಿ ಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ‘‘ನತ್ಥಿ ಮೇ, ಆವುಸೋ, ಭಯ’’ನ್ತಿ ವುತ್ತೇ ಸತ್ಥು ಆರೋಚೇಸುಂ, ‘‘ಭನ್ತೇ, ಉಗ್ಗಸೇನೋ ‘ನ ಭಾಯಾಮೀ’ತಿ ವದತಿ, ಅಭೂತಂ ವತ್ವಾ ಅಞ್ಞಂ ಬ್ಯಾಕರೋತೀ’’ತಿ. ಸತ್ಥಾ ‘‘ನ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಮ ಪುತ್ತೇನ ಉಗ್ಗಸೇನೇನ ಸದಿಸಾ ಛಿನ್ನಸಂಯೋಜನಾ ಭಿಕ್ಖೂ ಭಾಯನ್ತಿ, ನ ತಸನ್ತೀ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಗ್ಗೇ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

‘‘ಸಬ್ಬಸಂಯೋಜನಂ ಛೇತ್ವಾ, ಯೋ ವೇ ನ ಪರಿತಸ್ಸತಿ;

ಸಙ್ಗಾತಿಗಂ ವಿಸಂಯುತ್ತಂ, ತಮಹಂ ಬ್ರೂಮಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’’ನ್ತಿ. (ಧ. ಪ. ೩೯೭; ಸು. ನಿ. ೬೨೬);

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಬಹೂನಂ ಧಮ್ಮಾಭಿಸಮಯೋ ಅಹೋಸಿ. ಪುನೇಕದಿವಸಂ ಭಿಕ್ಖೂ ಧಮ್ಮಸಭಾಯಂ ಕಥಂ ಸಮುಟ್ಠಾಪೇಸುಂ ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ, ಆವುಸೋ, ಏವಂ ಅರಹತ್ತೂಪನಿಸ್ಸಯಸಮ್ಪನ್ನಸ್ಸ ಭಿಕ್ಖುನೋ ನಟಧೀತರಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ನಟೇಹಿ ಸದ್ಧಿಂ ವಿಚರಣಕಾರಣಂ, ಕಿಂ ಅರಹತ್ತೂಪನಿಸ್ಸಯಕಾರಣ’’ನ್ತಿ? ಸತ್ಥಾ ಆಗನ್ತ್ವಾ ‘‘ಕಾಯ ನುತ್ಥ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಏತರಹಿ ಕಥಾಯ ಸನ್ನಿಸಿನ್ನಾ’’ತಿ ಪುಚ್ಛಿತ್ವಾ ‘‘ಇಮಾಯ ನಾಮಾ’’ತಿ ವುತ್ತೇ, ‘‘ಭಿಕ್ಖವೇ, ಉಭಯಮ್ಪೇತಂ ಇಮಿನಾ ಏವ ಕತ’’ನ್ತಿ ವತ್ವಾ ತಮತ್ಥಂ ಪಕಾಸೇತುಂ ಅತೀತಂ ಆಹರಿ.

ಅತೀತೇ ಕಿರ ಕಸ್ಸಪದಸಬಲಸ್ಸ ಸುವಣ್ಣಚೇತಿಯೇ ಕರಿಯಮಾನೇ ಬಾರಾಣಸಿವಾಸಿನೋ ಕುಲಪುತ್ತಾ ಬಹುಂ ಖಾದನೀಯಭೋಜನೀಯಂ ಯಾನಕೇಸು ಆರೋಪೇತ್ವಾ ‘‘ಹತ್ಥಕಮ್ಮಂ ಕರಿಸ್ಸಾಮಾ’’ತಿ ಚೇತಿಯಟ್ಠಾನಂ ಗಚ್ಛನ್ತಾ ಅನ್ತರಾಮಗ್ಗೇ ಏಕಂ ಥೇರಂ ಪಿಣ್ಡಾಯ ಪವಿಸನ್ತಂ ಪಸ್ಸಿಂಸು. ಅಥೇಕಾ ಕುಲಧೀತಾ ಥೇರಂ ಓಲೋಕೇತ್ವಾ ಸಾಮಿಕಂ ಆಹ – ‘‘ಸಾಮಿ, ಅಯ್ಯೋ, ಪಿಣ್ಡಾಯ ಪವಿಸತಿ, ಯಾನಕೇ ಚ ನೋ ಬಹುಂ ಖಾದನೀಯಂ ಭೋಜನೀಯಂ, ಪತ್ತಮಸ್ಸ ಆಹರ, ಭಿಕ್ಖಂ ದಸ್ಸಾಮಾ’’ತಿ. ಸೋ ತಂ ಪತ್ತಂ ಆಹರಿತ್ವಾ ಖಾದನೀಯಭೋಜನೀಯಸ್ಸ ಪೂರೇತ್ವಾ ಥೇರಸ್ಸ ಹತ್ಥೇ ಪತಿಟ್ಠಪೇತ್ವಾ ಉಭೋಪಿ ಪತ್ಥನಂ ಕರಿಂಸು, ‘‘ಭನ್ತೇ, ತುಮ್ಹೇಹಿ ದಿಟ್ಠಧಮ್ಮಸ್ಸೇವ ಭಾಗಿನೋ ಭವೇಯ್ಯಾಮಾ’’ತಿ. ಸೋಪಿ ಥೇರೋ ಖೀಣಾಸವೋವ, ತಸ್ಮಾ ಓಲೋಕೇನ್ತೋ ತೇಸಂ ಪತ್ಥನಾಯ ಸಮಿಜ್ಝನಭಾವಂ ಞತ್ವಾ ಸಿತಂ ಅಕಾಸಿ. ತಂ ದಿಸ್ವಾ ಸಾ ಇತ್ಥೀ ಸಾಮಿಕಂ ಆಹ – ‘‘ಅಮ್ಹಾಕಂ, ಅಯ್ಯೋ, ಸಿತಂ ಕರೋತಿ, ಏಕೋ ನಟಕಾರಕೋ ಭವಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ. ಸಾಮಿಕೋಪಿಸ್ಸಾ ‘‘ಏವಂ ಭವಿಸ್ಸತಿ, ಭದ್ದೇ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಪಕ್ಕಾಮಿ. ಇದಂ ತೇಸಂ ಪುಬ್ಬಕಮ್ಮಂ. ತೇ ತತ್ಥ ಯಾವತಾಯುಕಂ ಠತ್ವಾ ದೇವಲೋಕೇ ನಿಬ್ಬತ್ತಿತ್ವಾ ತತೋ ಚವಿತ್ವಾ ಸಾ ಇತ್ಥೀ ನಟಗೇಹೇ ನಿಬ್ಬತ್ತಿ, ಪುರಿಸೋ ಸೇಟ್ಠಿಗೇಹೇ. ಸೋ ‘‘ಏವಂ, ಭದ್ದೇ, ಭವಿಸ್ಸತೀ’’ತಿ ತಸ್ಸಾ ಪಟಿವಚನಸ್ಸ ದಿನ್ನತ್ತಾ ನಟೇಹಿ ಸದ್ಧಿಂ ವಿಚರಿ. ಖೀಣಾಸವತ್ಥೇರಸ್ಸ ದಿನ್ನಪಿಣ್ಡಪಾತಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಅರಹತ್ತಂ ಪಾಪುಣಿ. ಸಾಪಿ ನಟಧೀತಾ ‘‘ಯಾ ಮೇ ಸಾಮಿಕಸ್ಸ ಗತಿ, ಮಯ್ಹಮ್ಪಿ ಸಾ ಏವ ಗತೀ’’ತಿ ಪಬ್ಬಜಿತ್ವಾ ಅರಹತ್ತೇ ಪತಿಟ್ಠಹೀತಿ.

ಉಗ್ಗಸೇನವತ್ಥು ಛಟ್ಠಂ.