೧೨. ಅಙ್ಕುರವತ್ಥು

ತಿಣದೋಸಾನೀತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಪಣ್ಡುಕಮ್ಬಲಸಿಲಾಯಂ ವಿಹರನ್ತೋ ಅಙ್ಕುರಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ. ವತ್ಥು ‘‘ಯೇ ಝಾನಪ್ಪಸುತಾ ಧೀರಾ’’ತಿ (ಧ. ಪ. ೧೮೧) ಗಾಥಾಯ ವಿತ್ಥಾರಿತಮೇವ. ವುತ್ತಞ್ಹೇತಂ ತತ್ಥ ಇನ್ದಕಂ ಆರಬ್ಭ. ಸೋ ಕಿರ ಅನುರುದ್ಧತ್ಥೇರಸ್ಸ ಅನ್ತೋಗಾಮಂ ಪಿಣ್ಡಾಯ ಪವಿಟ್ಠಸ್ಸ ಅತ್ತನೋ ಆಭತಂ ಕಟಚ್ಛುಮತ್ತಕಂ ಭಿಕ್ಖಂ ದಾಪೇಸಿ. ತದಸ್ಸ ಪುಞ್ಞಂ ಅಙ್ಕುರೇನ ದಸವಸ್ಸಸಹಸ್ಸಾನಿ ದ್ವಾದಸಯೋಜನಿಕಂ ಉದ್ಧನಪನ್ತಿಂ ಕತ್ವಾ ದಿನ್ನದಾನತೋ ಮಹಪ್ಫಲತರಂ ಜಾತಂ. ತಸ್ಮಾ ಏವಮಾಹ. ಏವಂ ವುತ್ತೇ ಸತ್ಥಾ, ‘‘ಅಙ್ಕುರ, ದಾನಂ ನಾಮ ವಿಚೇಯ್ಯ ದಾತುಂ ವಟ್ಟತಿ, ಏವಂ ತಂ ಸುಖೇತ್ತೇ ಸುವುತ್ತಬೀಜಂ ವಿಯ ಮಹಪ್ಫಲಂ ಹೋತಿ. ತ್ವಂ ಪನ ತಥಾ ನಾಕಾಸಿ, ತೇನ ತೇ ದಾನಂ ನ ಮಹಪ್ಫಲಂ ಜಾತ’’ನ್ತಿ ಇಮಮತ್ಥಂ ವಿಭಾವೇನ್ತೋ –

‘‘ವಿಚೇಯ್ಯ ದಾನಂ ದಾತಬ್ಬಂ, ಯತ್ಥ ದಿನ್ನಂ ಮಹಪ್ಫಲಂ;

ವಿಚೇಯ್ಯ ದಾನಂ ಸುಗತಪ್ಪಸತ್ಥಂ,

ಯೇ ದಕ್ಖಿಣೇಯ್ಯಾ ಇಧ ಜೀವಲೋಕೇ;

ಏತೇಸು ದಿನ್ನಾನಿ ಮಹಪ್ಫಲಾನಿ,

ಬೀಜಾನಿ ವುತ್ತಾನಿ ಯಥಾಸುಖೇತ್ತೇ’’ತಿ. (ಪೇ. ವ. ೩೨೯) –

ವತ್ವಾ ಉತ್ತರಿಮ್ಪಿ ಧಮ್ಮಂ ದೇಸೇನ್ತೋ ಇಮಾ ಗಾಥಾ ಅಭಾಸಿ –

೩೫೬. ‘‘ತಿಣದೋಸಾನಿ ಖೇತ್ತಾನಿ, ರಾಗದೋಸಾ ಅಯಂ ಪಜಾ;

ತಸ್ಮಾ ಹಿ ವೀತರಾಗೇಸು, ದಿನ್ನಂ ಹೋತಿ ಮಹಪ್ಫಲಂ.

೩೫೭. ‘‘ತಿಣದೋಸಾನಿ ಖೇತ್ತಾನಿ, ದೋಸದೋಸಾ ಅಯಂ ಪಜಾ;

ತಸ್ಮಾ ಹಿ ವೀತದೋಸೇಸು, ದಿನ್ನಂ ಹೋತಿ ಮಹಪ್ಫಲಂ.

೩೫೮. ‘‘ತಿಣದೋಸಾನಿ ಖೇತ್ತಾನಿ, ಮೋಹದೋಸಾ ಅಯಂ ಪಜಾ;

ತಸ್ಮಾ ಹಿ ವೀತಮೋಹೇಸು, ದಿನ್ನಂ ಹೋತಿ ಮಹಪ್ಫಲಂ.

೩೫೯. ‘‘ತಿಣದೋಸಾನಿ ಖೇತ್ತಾನಿ, ಇಚ್ಛಾದೋಸಾ ಅಯಂ ಪಜಾ;

ತಸ್ಮಾ ಹಿ ವಿಗತಿಚ್ಛೇಸು, ದಿನ್ನಂ ಹೋತಿ ಮಹಪ್ಫಲ’’ನ್ತಿ.

ತತ್ಥ ತಿಣದೋಸಾನೀತಿ ಸಾಮಾಕಾದೀನಿ ತಿಣಾನಿ ಉಟ್ಠಹನ್ತಾನಿ ಪುಬ್ಬಣ್ಣಾಪರಣ್ಣಾನಿ ಖೇತ್ತಾನಿ ದೂಸೇನ್ತಿ, ತೇನ ತಾನಿ ನ ಬಹುಫಲಾನಿ ಹೋನ್ತಿ. ಏವಂ ಸತ್ತಾನಮ್ಪಿ ಅನ್ತೋ ರಾಗೋ ಉಪ್ಪಜ್ಜನ್ತೋ ಸತ್ತೇ ದೂಸೇತಿ, ತೇನ ತೇಸು ದಿನ್ನಂ ಮಹಪ್ಫಲಂ ನ ಹೋತಿ. ಖೀಣಾಸವೇಸು ದಿನ್ನಂ ಪನ ಮಹಪ್ಫಲಂ ಹೋತಿ. ತೇನ ವುತ್ತಂ –

‘‘ತಿಣದೋಸಾನಿ ಖೇತ್ತಾನಿ, ರಾಗದೋಸಾ ಅಯಂ ಪಜಾ;

ತಸ್ಮಾ ಹಿ ವೀತರಾಗೇಸು, ದಿನ್ನಂ ಹೋತಿ ಮಹಪ್ಫಲ’’ನ್ತಿ. –

ಸೇಸಗಾಥಾಸುಪಿ ಏಸೇವ ನಯೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಅಙ್ಕುರೋ ಚ ಇನ್ದಕೋ ಚ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲೇ ಪತಿಟ್ಠಹಿಂಸು, ಸಮ್ಪತ್ತಾನಮ್ಪಿ ಸಾತ್ಥಿಕಾ ಧಮ್ಮದೇಸನಾ ಅಹೋಸೀತಿ.

ಅಙ್ಕುರವತ್ಥು ದ್ವಾದಸಮಂ.

ತಣ್ಹಾವಗ್ಗವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.

ಚತುವೀಸತಿಮೋ ವಗ್ಗೋ.