೬. ಪಾವೇಯ್ಯಕಹತ್ಥಿವತ್ಥು

ಅಪ್ಪಮಾದರತಾತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಜೇತವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಕೋಸಲರಞ್ಞೋ ಪಾವೇಯ್ಯಕಂ ನಾಮ ಹತ್ಥಿಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ಸೋ ಕಿರ ಹತ್ಥೀ ತರುಣಕಾಲೇ ಮಹಾಬಲೋ ಹುತ್ವಾ ಅಪರೇನ ಸಮಯೇನ ಜರಾವಾತವೇಗಬ್ಭಾಹತೋ ಹುತ್ವಾ ಏಕಂ ಮಹನ್ತಂ ಸರಂ ಓರುಯ್ಹ ಕಲಲೇ ಲಗ್ಗಿತ್ವಾ ಉತ್ತರಿತುಂ ನಾಸಕ್ಖಿ. ಮಹಾಜನೋ ತಂ ದಿಸ್ವಾ ‘‘ಏವರೂಪೋಪಿ ನಾಮ ಹತ್ಥೀ ಇಮಂ ದುಬ್ಬಲಭಾವಂ ಪತ್ತೋ’’ತಿ ಕಥಂ ಸಮುಟ್ಠಾಪೇಸಿ. ರಾಜಾ ತಂ ಪವತ್ತಿಂ ಸುತ್ವಾ ಹತ್ಥಾಚರಿಯಂ ಆಣಾಪೇಸಿ – ‘‘ಗಚ್ಛ, ಆಚರಿಯ, ತಂ ಹತ್ಥಿಂ ಕಲಲತೋ ಉದ್ಧರಾಹೀ’’ತಿ. ಸೋ ಗನ್ತ್ವಾ ತಸ್ಮಿಂ ಠಾನೇ ಸಙ್ಗಾಮಸೀಸಂ ದಸ್ಸೇತ್ವಾ ಸಙ್ಗಾಮಭೇರಿಂ ಆಕೋಟಾಪೇಸಿ. ಮಾನಜಾತಿಕೋ ಹತ್ಥೀ ವೇಗೇನುಟ್ಠಾಯ ಥಲೇ ಪತಿಟ್ಠಹಿ. ಭಿಕ್ಖೂ ತಂ ಕಾರಣಂ ದಿಸ್ವಾ ಸತ್ಥು ಆರೋಚೇಸುಂ. ಸತ್ಥಾ ‘‘ತೇನ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಹತ್ಥಿನಾ ಪಕತಿಪಙ್ಕದುಗ್ಗತೋ ಅತ್ತಾ ಉದ್ಧಟೋ, ತುಮ್ಹೇ ಪನ ಕಿಲೇಸದುಗ್ಗೇ ಪಕ್ಖನ್ದಾ. ತಸ್ಮಾ ಯೋನಿಸೋ ಪದಹಿತ್ವಾ ತುಮ್ಹೇಪಿ ತತೋ ಅತ್ತಾನಂ ಉದ್ಧರಥಾ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೩೨೭. ‘‘ಅಪ್ಪಮಾದರತಾ ಹೋಥ, ಸಚಿತ್ತಮನುರಕ್ಖಥ;

ದುಗ್ಗಾ ಉದ್ಧರಥತ್ತಾನಂ, ಪಙ್ಕೇ ಸನ್ನೋವ ಕುಞ್ಜರೋ’’ತಿ.

ತತ್ಥ ಅಪ್ಪಮಾದರತಾತಿ ಸತಿಯಾ ಅವಿಪ್ಪವಾಸೇ ಅಭಿರತಾ ಹೋಥ. ಸಚಿತ್ತನ್ತಿ ರೂಪಾದೀಸು ಆರಮ್ಮಣೇಸು ಅತ್ತನೋ ಚಿತ್ತಂ ಯಥಾ ವೀತಿಕ್ಕಮಂ ನ ಕರೋತಿ, ಏವಂ ರಕ್ಖಥ. ದುಗ್ಗಾತಿ ಯಥಾ ಸೋ ಪಙ್ಕೇ ಸನ್ನೋ ಕುಞ್ಜರೋ ಹತ್ಥೇಹಿ ಚ ಪಾದೇಹಿ ಚ ವಾಯಾಮಂ ಕತ್ವಾ ಪಙ್ಕದುಗ್ಗತೋ ಅತ್ತಾನಂ ಉದ್ಧರಿತ್ವಾ ಥಲೇ ಪತಿಟ್ಠಿತೋ, ಏವಂ ತುಮ್ಹೇಪಿ ಕಿಲೇಸದುಗ್ಗತೋ ಅತ್ತಾನಂ ಉದ್ಧರಥ, ನಿಬ್ಬಾನಥಲೇ ಪತಿಟ್ಠಾಪೇಥಾತಿ ಅತ್ಥೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ತೇ ಭಿಕ್ಖೂ ಅರಹತ್ತೇ ಪತಿಟ್ಠಹಿಂಸೂತಿ.

ಪಾವೇಯ್ಯಕಹತ್ಥಿವತ್ಥು ಛಟ್ಠಂ.