೪. ಲಿಚ್ಛವೀವತ್ಥು

ರತಿಯಾ ಜಾಯತೀತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ವೇಸಾಲಿಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಕೂಟಾಗಾರಸಾಲಾಯಂ ವಿಹರನ್ತೋ ಲಿಚ್ಛವೀ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ತೇ ಕಿರ ಏಕಸ್ಮಿಂ ಛಣದಿವಸೇ ಅಞ್ಞಮಞ್ಞಂ ಅಸದಿಸೇಹಿ ಅಲಙ್ಕಾರೇಹಿ ಅಲಙ್ಕರಿತ್ವಾ ಉಯ್ಯಾನಗಮನತ್ಥಾಯ ನಗರಾ ನಿಕ್ಖಮಿಂಸು. ಸತ್ಥಾ ಪಿಣ್ಡಾಯ ಪವಿಸನ್ತೋ ತೇ ದಿಸ್ವಾ ಭಿಕ್ಖೂ ಆಮನ್ತೇಸಿ – ‘‘ಪಸ್ಸಥ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಲಿಚ್ಛವಯೋ, ಯೇಹಿ ದೇವಾ ತಾವತಿಂಸಾ ನ ದಿಟ್ಠಪುಬ್ಬಾ, ತೇ ಇಮೇ ಓಲೋಕೇನ್ತೂ’’ತಿ ವತ್ವಾ ನಗರಂ ಪಾವಿಸಿ. ತೇಪಿ ಉಯ್ಯಾನಂ ಗಚ್ಛನ್ತಾ ಏಕಂ ನಗರಸೋಭಿನಿಂ ಇತ್ಥಿಂ ಆದಾಯ ಗನ್ತ್ವಾ ತಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಇಸ್ಸಾಭಿಭೂತಾ ಅಞ್ಞಮಞ್ಞಂ ಪಹರಿತ್ವಾ ಲೋಹಿತಂ ನದಿಂ ವಿಯ ಪವತ್ತಯಿಂಸು. ಅಥ ನೇ ಮಞ್ಚೇನಾದಾಯ ಉಕ್ಖಿಪಿತ್ವಾ ಆಗಮಂಸು. ಸತ್ಥಾಪಿ ಕತಭತ್ತಕಿಚ್ಚೋ ನಗರಾ ನಿಕ್ಖಮಿ. ಭಿಕ್ಖೂಪಿ ಲಿಚ್ಛವಯೋ ತಥಾ ನೀಯಮಾನೇ ದಿಸ್ವಾ ಸತ್ಥಾರಂ ಆಹಂಸು – ‘‘ಭನ್ತೇ, ಲಿಚ್ಛವಿರಾಜಾನೋ ಪಾತೋವ ಅಲಙ್ಕತಪಟಿಯತ್ತಾ ದೇವಾ ವಿಯ ನಗರಾ ನಿಕ್ಖಮಿತ್ವಾ ಇದಾನಿ ಏಕಂ ಇತ್ಥಿಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಇಮಂ ಬ್ಯಸನಂ ಪತ್ತಾ’’ತಿ. ಸತ್ಥಾ, ‘‘ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸೋಕೋ ವಾ ಭಯಂ ವಾ ಉಪ್ಪಜ್ಜಮಾನಂ ರತಿಂ ನಿಸ್ಸಾಯ ಉಪ್ಪಜ್ಜತಿಯೇವಾ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೨೧೪. ‘‘ರತಿಯಾ ಜಾಯತೀ ಸೋಕೋ, ರತಿಯಾ ಜಾಯತೀ ಭಯಂ;

ರತಿಯಾ ವಿಪ್ಪಮುತ್ತಸ್ಸ, ನತ್ಥಿ ಸೋಕೋ ಕುತೋ ಭಯ’’ನ್ತಿ.

ತತ್ಥ ರತಿಯಾತಿ ಪಞ್ಚಕಾಮಗುಣರತಿತೋ, ತಂ ನಿಸ್ಸಾಯಾತಿ ಅತ್ಥೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಬಹೂ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಾದೀನಿ ಪಾಪುಣಿಂಸೂತಿ.

ಲಿಚ್ಛವೀವತ್ಥು ಚತುತ್ಥಂ.