೩. ವಿಸಾಖಾವತ್ಥು

ಪೇಮತೋ ಜಾಯತೀತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಜೇತವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ವಿಸಾಖಂ ಉಪಾಸಿಕಂ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ಸಾ ಕಿರ ಪುತ್ತಸ್ಸ ಧೀತರಂ ಸುದತ್ತಂ ನಾಮ ಕುಮಾರಿಕಂ ಅತ್ತನೋ ಠಾನೇ ಠಪೇತ್ವಾ ಗೇಹೇ ಭಿಕ್ಖುಸಙ್ಘಸ್ಸ ವೇಯ್ಯಾವಚ್ಚಂ ಕಾರೇಸಿ. ಸಾ ಅಪರೇನ ಸಮಯೇನ ಕಾಲಮಕಾಸಿ. ಸಾ ತಸ್ಸಾ ಸರೀರನಿಕ್ಖೇಪಂ ಕಾರೇತ್ವಾ ಸೋಕಂ ಸನ್ಧಾರೇತುಂ ಅಸಕ್ಕೋನ್ತೀ ದುಕ್ಖಿನೀ ದುಮ್ಮನಾ ಸತ್ಥು ಸನ್ತಿಕಂ ಗನ್ತ್ವಾ ವನ್ದಿತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸೀದಿ. ಅಥ ನಂ ಸತ್ಥಾ ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ ತ್ವಂ, ವಿಸಾಖೇ, ದುಕ್ಖಿನೀ ದುಮ್ಮನಾ ಅಸ್ಸುಮುಖಾ ರೋದಮಾನಾ ನಿಸಿನ್ನಾ’’ತಿ ಆಹ. ಸಾ ತಮತ್ಥಂ ಆರೋಚೇತ್ವಾ ‘‘ಪಿಯಾ ಮೇ, ಭನ್ತೇ, ಸಾ ಕುಮಾರಿಕಾ ವತ್ತಸಮ್ಪನ್ನಾ, ಇದಾನಿ ತಥಾರೂಪಂ ನ ಪಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ ಆಹ. ‘‘ಕಿತ್ತಕಾ ಪನ, ವಿಸಾಖೇ, ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ಮನುಸ್ಸಾ’’ತಿ? ‘‘ಭನ್ತೇ, ತುಮ್ಹೇಹಿಯೇವ ಮೇ ಕಥಿತಂ ಸತ್ತ ಜನಕೋಟಿಯೋ’’ತಿ. ‘‘ಸಚೇ ಪನಾಯಂ ಏತ್ತಕೋ ಜನೋ ತವ ನತ್ತಾಯ ಸದಿಸೋ ಭವೇಯ್ಯ, ಇಚ್ಛೇಯ್ಯಾಸಿ ನ’’ನ್ತಿ? ‘‘ಆಮ, ಭನ್ತೇ’’ತಿ. ‘‘ಕತಿ ಪನ ಜನಾ ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ದೇವಸಿಕಂ ಕಾಲಂ ಕರೋನ್ತೀ’’ತಿ? ‘‘ಬಹೂ, ಭನ್ತೇ’’ತಿ. ‘‘ನನು ಏವಂ, ಭನ್ತೇ, ತವ ಅಸೋಚನಕಾಲೋ ನ ಭವೇಯ್ಯ, ರತ್ತಿನ್ದಿವಂ ರೋದನ್ತೀಯೇವ ವಿಚರೇಯ್ಯಾಸೀ’’ತಿ. ‘‘ಹೋತು, ಭನ್ತೇ, ಞಾತಂ ಮಯಾ’’ತಿ. ಅಥ ನಂ ಸತ್ಥಾ ‘‘ತೇನ ಹಿ ಮಾ ಸೋಚಿ, ಸೋಕೋ ವಾ ಭಯಂ ವಾ ಪೇಮತೋವ ಜಾಯತೀ’’ತಿ ವತ್ವಾ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೨೧೩. ‘‘ಪೇಮತೋ ಜಾಯತೀ ಸೋಕೋ, ಪೇಮತೋ ಜಾಯತೀ ಭಯಂ;

ಪೇಮತೋ ವಿಪ್ಪಮುತ್ತಸ್ಸ, ನತ್ಥಿ ಸೋಕೋ ಕುತೋ ಭಯ’’ನ್ತಿ.

ತತ್ಥ ಪೇಮತೋತಿ ಪುತ್ತಧೀತಾದೀಸು ಕತಂ ಪೇಮಮೇವ ನಿಸ್ಸಾಯ ಸೋಕೋ ಜಾಯತೀತಿ ಅತ್ಥೋ.

ದೇಸನಾವಸಾನೇ ಬಹೂ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಾದೀನಿ ಪಾಪುಣಿಂಸೂತಿ.

ವಿಸಾಖಾವತ್ಥು ತತಿಯಂ.