២. អត្ថង្គតសិក្ខាបទវណ្ណនា

១៥៣. ទុតិយេ កោកនទន្តិ បទុមវិសេសំ, តំ កិរ ពហុបត្តំ វណ្ណសម្បន្នំ. អយញ្ហេត្ថ អត្ថោ – យថា កោកនទសង្ខាតំ បទុមំ, ឯវំ ផុល្លមុខបទុមំ អវីតគុណគន្ធំ និម្មលេ អន្តលិក្ខេ អាទិច្ចំ វិយ ច អត្តនោ តេជសា តបន្តំ តតោ ឯវ វិរោចមានំ អង្គេហិ និច្ឆរណកជុតិយា អង្គីរសំ សម្មាសម្ពុទ្ធំ បស្សាតិ. រជោហរណន្តិ សរីរេ រជំ បុញ្ឆតីតិ រជោហរណន្តិ បុញ្ឆនចោឡស្ស នាមំ. ឱភាសវិស្សជ្ជនបុព្ពកា ភាសិតគាថា ឱភាសគាថា នាម. វិសុទ្ធិមគ្គាទីសុ (វិសុទ្ធិ. ២.៣៨៦) បន ‘‘រាគោ រជោ ន ច បន រេណុ វុច្ចតី’’តិអាទិ ឱភាសគាថា វុត្តា, ន បនេសា ‘‘អធិចេតសោ’’តិ គាថា. អយញ្ច ចូឡបន្ថកត្ថេរស្ស ឧទានគាថាតិ ឧទានបាឡិយំ នត្ថិ, ឯកុទានិយត្ថេរស្ស (ថេរគា. ១.៦៧ ឯកុទានិយត្ថេរគាថាវណ្ណនា) នាយំ ឧទានគាថាតិ តត្ថ វុត្តំ. ឥធ បន បាឡិយា ឯវ វុត្តត្តា ថេរស្សាបិ ឧទានគាថាតិ គហេតព្ពំ. ឥធ ច អគរុធម្មេនាបិ ឱវទតោ បាចិត្តិយមេវ. អត្ថង្គតសូរិយតា, បរិបុណ្ណូបសម្បន្នតា, ឱវទនន្តិ ឥមានេត្ថ តីណិ អង្គានិ.

អត្ថង្គតសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.