៤. អនាទរិយសិក្ខាបទវណ្ណនា

៣៤៤. ‘‘លោកវជ្ជំ អតិក្កមិត្វា ‘ឥទំ អម្ហាកំ អាចរិយុគ្គហោ’តិ វទន្តស្ស ន វដ្ដតី’’តិ លិខិតំ. យំ សំកិលិដ្ឋេនេវ ចិត្តេន អាបជ្ជតិ, យំ វា អរិយបុគ្គលោ អបញ្ញត្តេ សិក្ខាបទេ អជ្ឈាចរតិ, ឥទំ លោកវជ្ជន្តិ សព្ពត្ថិកវាទីអាទីនិ អាចរិយកុលានិ. តត្ថ ទុតិយតតិយវិកប្បោ ឥធ ន អធិប្បេតោ សេខិយានំ លោកវជ្ជត្តា.

គារយ្ហោ អាចរិយុគ្គហោតិ ឯត្ថ ‘‘យស្មា ឧច្ឆុរសោ សត្តាហកាលិកោ, តស្ស កសដោ យាវជីវិកោ, ទ្វិន្នំយេវ សមវាយោ ឧច្ឆុយដ្ឋិ, តស្មា វិកាលេ ឧច្ឆុយដ្ឋិំ ខាទិតុំ វដ្ដតិ គុឡហរីដកំ វិយា’តិ ឯវមាទិកោ សម្បតិ និព្ពត្តោ គារយ្ហាចរិយវាទោ ន គហេតព្ពោ’’តិ ច, បណ្ណត្តិវជ្ជេ បន វដ្ដតីតិ ‘‘ន បត្តហត្ថេន កវាដោ បណាមេតព្ពោ’តិ ឥមស្ស ‘យេន ហត្ថេន បត្តោ គហិតោ, តេន ហត្ថេន ន បណាមេតព្ពោ, ឥតរេន បណាមេតព្ពោ’តិ អត្ថំ គហេត្វា តថា អាចរន្តោ ន អាបត្តិយា ការេតព្ពោ. ‘តថា ពុទ្ធពោធិចេតិយានំ បុប្ផំ គណ្ហិតុំ វដ្ដតីតិ តថា អាចរន្តោ’’តិ ច. តថា អាចរតិ អភយគិរិវាសិកោ. មហាវិហារវាសិនោ ចេ ឯវំ វទន្តិ, ‘‘មា ឯវំ វទា’’តិ អបសាទេតព្ពោ. តេន វុត្តំ ‘‘សុត្តំ សុត្តានុលោមញ្ច ឧគ្គហិតកានំយេវា’’តិអាទិ. ‘‘ឥទំ សព្ពំ ឧបតិស្សត្ថេរោ អាហា’’តិ ច វុត្តំ. ‘‘សុត្តានុលោមំ អដ្ឋកថា’’តិ លិខិតំ.

អនាទរិយសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.