៣. សមណព្រាហ្មណសុត្តវណ្ណនា

១៣. យេ បច្ចយសមវាយេ តេនត្តភាវេន សច្ចានិ បដិវិជ្ឈិតុំ សមត្ថា, តេ ពាហិរកលិង្គេ ឋិតាបិ តេនេវ តត្ថ សមត្ថតាយោគេន ភាវិនំ សមិតពាហិតបាបតំ អបេក្ខិត្វា សមណសម្មតាយេវ ព្រាហ្មណសម្មតាយេវាតិ តេ និវត្តេតុំ ‘‘សច្ចានិ បដិវិជ្ឈិតុំ អសមត្ថា’’តិ វុត្តំ. ទុក្ខសច្ចវសេនាតិ ទុក្ខអរិយសច្ចវសេន. អញ្ញថា កថំ ពាហិរកាបិ ជរាមរណំ ទុក្ខន្តិ ន ជានន្តិ. សច្ចទេសនាភាវតោ ‘‘សហ តណ្ហាយា’’តិ វុត្តន្តិ កេចិ. តំ ន សុដ្ឋុ. យស្មា តត្ថ តត្ថ ភវេ បឋមាភិនិព្ពត្តិ, ឥធ ជាតីតិ អធិប្បេតា, សា ច តណ្ហា ឯវ សន្តានេន, តណ្ហេវ សា ជាតិ. ជរាមរណញ្ចេត្ថ បាកដមេវ អធិប្បេតំ, ន ខណិកំ, តស្មា សតណ្ហា ឯវ ជាតិជរាមរណស្ស សមុទយោតិ ភូតកថនមេតំ ទដ្ឋព្ពំ. សមុទយសច្ចវសេន ន ជានន្តីតិ យោជនា. ឯស នយោ សេសបទេសុបិ. សព្ពបទេសូតិ យត្ថ តណ្ហា វិសេសនភាវេន វត្តព្ពា, តេសុ សព្ពបទេសុ. យេន សមន្នាគតត្តា បុគ្គលោ បរមត្ថតោ សមណោ ព្រាហ្មណោតិ វុច្ចតិ, តំ សាមញ្ញំ ព្រហ្មញ្ញញ្ចាតិ អាហ ‘‘អរិយ…បេ… ព្រហ្មញ្ញញ្ចា’’តិ. យេន ហិ បវត្តិនិមិត្តេន សមណ-សទ្ទោ ព្រាហ្មណ-សទ្ទោ ច សកេ អត្ថេ និរុឡ្ហោ, តស្ស វសេន អភិន្នោបិ វេនេយ្យជ្ឈាសយតោ ទ្វិធា កត្វា វត្តុំ អរហតីតិ វុត្តំ ‘‘ឧភយត្ថាបី’’តិ. ឯកាទសសុ ឋានេសុ ចត្តារិ សច្ចានិ កថេសិ អវិជ្ជាសមុទយស្ស អនុទ្ធដត្តា.

សមណព្រាហ្មណសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.