៣. ឧក្កោដនសិក្ខាបទវណ្ណនា

តតិយេ យថាធម្មន្តិ យោ យស្ស អធិករណស្ស វូបសមាយ ធម្មោ វុត្តោ, តេនេវ ធម្មេន. និហតាធិករណន្តិ និហតំ អធិករណំ, សមថក្ខន្ធកេ (ចូឡវ. ១៨៥ អាទយោ) សត្ថារា វុត្តធម្មេនេវ វូបសមិតន្តិ អត្ថោ, វូបសមននយំ បនស្ស អធិករណសមថេសុ ទស្សយិស្សាម. បុនកម្មាយ ឧក្កោដេយ្យាតិ តស្ស តស្ស ភិក្ខុនោ សន្តិកំ គន្ត្វា ‘‘អកតំ កម្ម’’ន្តិអាទីនិ (បាចិ. ៣៩៤) វទន្តោ បុនករណត្ថាយ ឧច្ចាលេយ្យ. យថាឋិតភាវេន បតិដ្ឋាតុំ ន ទទេយ្យ, តស្សេវំ ករោន្តស្ស បាចិត្តិយំ. យំ បន ធម្មេន អធិករណំ និហតំ, តំ សុនិហតមេវ. សចេ វិប្បកតេ កម្មេ បដិក្កោសតិ, តំ សញ្ញាបេត្វា កាតព្ពំ. ឥតរថា កម្មញ្ច កុប្បតិ, ការកានញ្ច អាបត្តិ.

សាវត្ថិយំ ឆព្ពគ្គិយេ ភិក្ខូ អារព្ភ ឧក្កោដនវត្ថុស្មិំ បញ្ញត្តំ, សាធារណបញ្ញត្តិ, អនាណត្តិកំ, ធម្មកម្មេ វេមតិកស្ស, អធម្មកម្មេ ធម្មកម្មសញ្ញិនោ, វេមតិកស្ស វា ទុក្កដំ. ឧភយេសុ អធម្មកម្មសញ្ញិស្ស, ‘‘អធម្មេន វា វគ្គេន វា អកម្មារហស្ស វា កម្មំ កត’’ន្តិ ជានន្តស្ស, ឧម្មត្តកាទីនញ្ច អនាបត្តិ. យថាធម្មំ និហតភាវោ, ជាននា, ឧក្កោដនាតិ ឥមានេត្ថ តីណិ អង្គានិ. សមុដ្ឋានាទីនិ អទិន្នាទានសទិសានិ, ឥទំ បន ទុក្ខវេទនន្តិ.

ឧក្កោដនសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.