៤. អនាទរិយសិក្ខាបទវណ្ណនា

ចតុត្ថេ អនាទរិយេតិ បុគ្គលស្ស វា ធម្មស្ស វា អនាទរករណេ. តស្មា យោ ភិក្ខុ ឧបសម្បន្នេន បញ្ញត្តេន វុច្ចមានោ តស្ស វា វចនំ អកត្តុកាមតាយ, តំ វា ធម្មំ អសិក្ខិតុកាមតាយ អនាទរិយំ ករោតិ, តស្ស តស្មិំ អនាទរិយេ បាចិត្តិយំ.

កោសម្ពិយំ ឆន្នត្ថេរំ អារព្ភ អនាទរិយករណវត្ថុស្មិំ បញ្ញត្តំ, សាធារណបញ្ញត្តិ, អនាណត្តិកំ, តិកបាចិត្តិយំ, អនុបសម្បន្នេ តិកទុក្កដំ, ឧបសម្បន្នេន វា អនុបសម្បន្នេន វា ‘‘ឥទំ ន សល្លេខាយ សំវត្តតី’’តិអាទិនា នយេន អបញ្ញត្តេន វុច្ចមានស្ស អនាទរិយេបិ ទុក្កដមេវ. បវេណិអាគតំ បន ឧគ្គហំ គហេត្វា ‘‘ឯវំ អម្ហាកំ អាចរិយានំ ឧគ្គហោ បរិបុច្ឆា’’តិ (បាចិ. ៣៤៤) ភណន្តស្ស, ឧម្មត្តកាទីនញ្ច អនាបត្តិ. ឧបសម្បន្នស្ស បញ្ញត្តេន វចនំ, អនាទរិយករណន្តិ ឥមានេត្ថ ទ្វេ អង្គានិ. សមុដ្ឋានាទីនិ អទិន្នាទានសទិសានិ, ឥទំ បន ទុក្ខវេទនន្តិ.

អនាទរិយសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.