១. វាទយុត្តិបរិហានិកថាវណ្ណនា

២៣៩. ‘‘ទ្វេមេ, ភិក្ខវេ, ធម្មា សេក្ខស្ស ភិក្ខុនោ បរិហានាយ សំវត្តន្តី’’តិ (អ. និ. ២.១៨៥) ឥទំ សុត្តំ អរហតោ បរិហានិលទ្ធិយា ន និស្សយោ, អថ ខោ អនាគាមិអាទីនំ បរិហានិលទ្ធិយា, តស្មា អរហតោបិ បរិហានិំ ឥច្ឆន្តីតិ ឯត្ថ បិ-សទ្ទេន អនាគាមិស្សបិ សកទាគាមិស្សបីតិ យោជេតព្ពំ.

‘‘តតិយស្មិម្បិ មុទិន្ទ្រិយាវ អធិប្បេតា. តេសញ្ហិ សព្ពេសម្បិ បរិហានិ ន ហោតីតិ តស្ស លទ្ធី’’តិ បុរិមបាឋោ, មុទិន្ទ្រិយេស្វេវ បន អធិប្បេតេសុ បរិក្ខេបោ ន កាតព្ពោ សិយា, កតោ ច, តស្មា ‘‘តតិយស្មិម្បិ តិក្ខិន្ទ្រិយាវ អធិប្បេតា. តេសញ្ហិ សព្ពេសម្បិ បរិហានិ ន ហោតីតិ តស្ស លទ្ធី’’តិ បឋន្តិ.

អយោនិសោ អត្ថំ គហេត្វាតិ សោតាបន្នោយេវ និយតោតិ វុត្តោតិ សោយេវ ន បរិហាយតិ, ន ឥតរេតិ អត្ថំ គហេត្វា. ‘‘ឧបរិមគ្គត្ថាយា’’តិ វុត្តំ អត្ថំ អគ្គហេត្វា និយតោតិ សោតាបត្តិផលា ន បរិហាយតីតិ ឯតមត្ថំ គណ្ហីតិ បន វទន្តិ.

វាទយុត្តិបរិហានិកថាវណ្ណនា និដ្ឋិតា.