១០. អាសវក្ខយសុត្តំ

៤៩០. ‘‘បញ្ចិមានិ, ភិក្ខវេ, ឥន្ទ្រិយានិ. កតមានិ បញ្ច? សទ្ធិន្ទ្រិយំ…បេ… បញ្ញិន្ទ្រិយំ – ឥមានិ ខោ, ភិក្ខវេ, បញ្ចិន្ទ្រិយានិ. ឥមេសំ ខោ, ភិក្ខវេ, បញ្ចន្នំ ឥន្ទ្រិយានំ ភាវិតត្តា ពហុលីកតត្តា ភិក្ខុ អាសវានំ ខយា អនាសវំ ចេតោវិមុត្តិំ បញ្ញាវិមុត្តិំ ទិដ្ឋេវ ធម្មេ សយំ អភិញ្ញា សច្ឆិកត្វា ឧបសម្បជ្ជ វិហរតី’’តិ. ទសមំ.

មុទុតរវគ្គោ ទុតិយោ.

តស្សុទ្ទានំ –

បដិលាភោ តយោ សំខិត្តា, វិត្ថារា អបរេ តយោ;

បដិបន្នោ ច សម្បន្នោ [បដិបន្នោ ចូបសមោ (ស្យា. កំ. បី. ក.)], ទសមំ អាសវក្ខយន្តិ.