៣០. បេត្តិទេវបេត្តិវិសយសុត្តំ

១២០១. …បេ… ‘‘ឯវមេវ ខោ, ភិក្ខវេ, អប្បកា តេ សត្តា យេ បេត្តិវិសយា ចុតា ទេវេសុ បច្ចាជាយន្តិ; អថ ខោ ឯតេវ ពហុតរា សត្តា យេ បេត្តិវិសយា ចុតា បេត្តិវិសយេ បច្ចាជាយន្តិ. តំ កិស្ស ហេតុ? អទិដ្ឋត្តា ភិក្ខវេ, ចតុន្នំ អរិយសច្ចានំ. កតមេសំ ចតុន្នំ? ទុក្ខស្ស អរិយសច្ចស្ស, ទុក្ខសមុទយស្ស អរិយសច្ចស្ស, ទុក្ខនិរោធស្ស អរិយសច្ចស្ស, ទុក្ខនិរោធគាមិនិយា បដិបទាយ អរិយសច្ចស្ស’’.

‘‘តស្មាតិហ, ភិក្ខវេ, ‘ឥទំ ទុក្ខ’ន្តិ យោគោ ករណីយោ, ‘អយំ ទុក្ខសមុទយោ’តិ យោគោ ករណីយោ, ‘អយំ ទុក្ខនិរោធោ’តិ យោគោ ករណីយោ, ‘អយំ ទុក្ខនិរោធគាមិនី បដិបទា’តិ យោគោ ករណីយោ’’តិ. ឥទមវោច ភគវា. អត្តមនា តេ ភិក្ខូ ភគវតោ ភាសិតំ អភិនន្ទុន្តិ. តិំសតិមំ.

បញ្ចគតិបេយ្យាលវគ្គោ ឯកាទសមោ.

តស្សុទ្ទានំ –

មនុស្សតោ ចុតា ឆាបិ, ទេវា ចុតា និរយតោ;

តិរច្ឆានបេត្តិវិសយា, តិំសមត្តោ គតិវគ្គោតិ.

សច្ចសំយុត្តំ ទ្វាទសមំ.