២. សំយោជនបហានសុត្តំ

៥៤. ‘‘កថំ នុ ខោ, ភន្តេ, ជានតោ, កថំ បស្សតោ, សំយោជនា បហីយន្តី’’តិ? ‘‘ចក្ខុំ ខោ, ភិក្ខុ, អនិច្ចតោ ជានតោ បស្សតោ សំយោជនា បហីយន្តិ. រូបេ… ចក្ខុវិញ្ញាណំ… ចក្ខុសម្ផស្សំ… យម្បិទំ ចក្ខុសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ អនិច្ចតោ ជានតោ បស្សតោ សំយោជនា បហីយន្តិ. សោតំ… ឃានំ… ជិវ្ហំ… កាយំ… មនំ… ធម្មេ… មនោវិញ្ញាណំ… មនោសម្ផស្សំ… យម្បិទំ មនោសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ អនិច្ចតោ ជានតោ បស្សតោ សំយោជនា បហីយន្តិ. ឯវំ ខោ, ភិក្ខុ, ជានតោ ឯវំ បស្សតោ សំយោជនា បហីយន្តី’’តិ. ទុតិយំ.