៣. សំយោជនសមុគ្ឃាតសុត្តំ

៥៥. ‘‘កថំ នុ ខោ, ភន្តេ, ជានតោ, កថំ បស្សតោ សំយោជនា សមុគ្ឃាតំ គច្ឆន្តី’’តិ? ‘‘ចក្ខុំ ខោ, ភិក្ខុ, អនត្តតោ ជានតោ បស្សតោ សំយោជនា សមុគ្ឃាតំ គច្ឆន្តិ. រូបេ អនត្តតោ… ចក្ខុវិញ្ញាណំ… ចក្ខុសម្ផស្សំ… យម្បិទំ ចក្ខុសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ អនត្តតោ ជានតោ បស្សតោ សំយោជនា សមុគ្ឃាតំ គច្ឆន្តិ. សោតំ… ឃានំ… ជិវ្ហំ… កាយំ… មនំ… ធម្មេ… មនោវិញ្ញាណំ… មនោសម្ផស្សំ… យម្បិទំ មនោសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ អនត្តតោ ជានតោ បស្សតោ សំយោជនា សមុគ្ឃាតំ គច្ឆន្តិ. ឯវំ ខោ, ភិក្ខុ, ជានតោ ឯវំ បស្សតោ សំយោជនា សមុគ្ឃាតំ គច្ឆន្តី’’តិ. តតិយំ.