១២. ពាហិរានត្តហេតុសុត្តំ

១៤៥. ‘‘រូបា, ភិក្ខវេ, អនត្តា. យោបិ ហេតុ, យោបិ បច្ចយោ រូបានំ ឧប្បាទាយ, សោបិ អនត្តា. អនត្តសម្ភូតា, ភិក្ខវេ, រូបា កុតោ អត្តា ភវិស្សន្តិ! សទ្ទា… គន្ធា… រសា… ផោដ្ឋព្ពា… ធម្មា អនត្តា. យោបិ ហេតុ, យោបិ បច្ចយោ ធម្មានំ ឧប្បាទាយ, សោបិ អនត្តា. អនត្តសម្ភូតា, ភិក្ខវេ, ធម្មា កុតោ អត្តា ភវិស្សន្តិ! ឯវំ បស្សំ, ភិក្ខវេ, សុតវា អរិយសាវកោ រូបេសុបិ និព្ពិន្ទតិ, សទ្ទេសុបិ… គន្ធេសុបិ… រសេសុបិ… ផោដ្ឋព្ពេសុបិ… ធម្មេសុបិ និព្ពិន្ទតិ. និព្ពិន្ទំ វិរជ្ជតិ; វិរាគា វិមុច្ចតិ; វិមុត្តស្មិំ វិមុត្តមិតិ ញាណំ ហោតិ. ‘ខីណា ជាតិ, វុសិតំ ព្រហ្មចរិយំ, កតំ ករណីយំ, នាបរំ ឥត្ថត្តាយា’តិ បជានាតី’’តិ. ទ្វាទសមំ.

ទេវទហវគ្គោ ចុទ្ទសមោ.

តស្សុទ្ទានំ –

ទេវទហោ ខណោ រូបា, ទ្វេ នតុម្ហាកមេវ ច;

ហេតុនាបិ តយោ វុត្តា, ទុវេ អជ្ឈត្តពាហិរាតិ.