១០. ចតុត្ថអនុធម្មសុត្តំ

៤២. សាវត្ថិនិទានំ. ‘‘ធម្មានុធម្មប្បដិបន្នស្ស, ភិក្ខវេ, ភិក្ខុនោ អយមនុធម្មោ ហោតិ យំ រូបេ អនត្តានុបស្សី វិហរេយ្យ, វេទនាយ… សញ្ញាយ… សង្ខារេសុ… វិញ្ញាណេ អនត្តានុបស្សី វិហរេយ្យ. យោ រូបេ អនត្តានុបស្សី វិហរន្តោ…បេ… រូបំ បរិជានាតិ, វេទនំ… សញ្ញំ… សង្ខារេ… វិញ្ញាណំ បរិជានាតិ, សោ រូបំ បរិជានំ, វេទនំ… សញ្ញំ… សង្ខារេ… វិញ្ញាណំ បរិជានំ បរិមុច្ចតិ រូបម្ហា, បរិមុច្ចតិ វេទនាយ, បរិមុច្ចតិ សញ្ញាយ, បរិមុច្ចតិ សង្ខារេហិ, បរិមុច្ចតិ វិញ្ញាណម្ហា, បរិមុច្ចតិ ជាតិយា ជរាមរណេន សោកេហិ បរិទេវេហិ ទុក្ខេហិ ទោមនស្សេហិ ឧបាយាសេហិ, បរិមុច្ចតិ ទុក្ខស្មាតិ វទាមី’’តិ. ទសមំ.

នតុម្ហាកំវគ្គោ ចតុត្ថោ.

តស្សុទ្ទានំ –

នតុម្ហាកេន ទ្វេ វុត្តា, ភិក្ខូហិ អបរេ ទុវេ;

អានន្ទេន ច ទ្វេ វុត្តា, អនុធម្មេហិ ទ្វេ ទុកាតិ.