៣. សុភសុត្តំ

១៣៩. ឯវំ មេ សុតំ – ឯកំ សមយំ ភគវា ឧរុវេលាយំ វិហរតិ នជ្ជា នេរញ្ជរាយ តីរេ អជបាលនិគ្រោធមូលេ បឋមាភិសម្ពុទ្ធោ. តេន ខោ បន សមយេន ភគវា រត្តន្ធការតិមិសាយំ អព្ភោកាសេ និសិន្នោ ហោតិ, ទេវោ ច ឯកមេកំ ផុសាយតិ. អថ ខោ មារោ បាបិមា, ភគវតោ ភយំ ឆម្ភិតត្តំ លោមហំសំ ឧប្បាទេតុកាមោ, យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវតោ អវិទូរេ ឧច្ចាវចា វណ្ណនិភា ឧបទំសេតិ, សុភា ចេវ អសុភា ច. អថ ខោ ភគវា ‘‘មារោ អយំ បាបិមា’’ ឥតិ វិទិត្វា មារំ បាបិមន្តំ គាថាហិ អជ្ឈភាសិ –

‘‘សំសរំ ទីឃមទ្ធានំ, វណ្ណំ កត្វា សុភាសុភំ;

អលំ តេ តេន បាបិម, និហតោ ត្វមសិ អន្តក.

‘‘យេ ច កាយេន វាចាយ, មនសា ច សុសំវុតា;

ន តេ មារវសានុគា, ន តេ មារស្ស ពទ្ធគូ’’ [ពទ្ធភូ (ក.), បច្ចគូ (សី. ស្យា. កំ. បី.)] តិ.

អថ ខោ មារោ…បេ… តត្ថេវន្តរធាយីតិ.