២. វេណ្ឌុសុត្តំ

៩៣. ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ វេណ្ឌុ [វេណ្ហុ (សី.)] ទេវបុត្តោ ភគវតោ សន្តិកេ ឥមំ គាថំ អភាសិ –

‘‘សុខិតាវ តេ [សុខិតា វត តេ (សី. ស្យា. កំ.)] មនុជា, សុគតំ បយិរុបាសិយ;

យុញ្ជំ [យុជ្ជ (សី.), យុញ្ជ (ស្យា. កំ. បី.)] គោតមសាសនេ, អប្បមត្តា នុ សិក្ខរេ’’តិ.

‘‘យេ មេ បវុត្តេ សិដ្ឋិបទេ [សត្ថិបទេ (សី. ស្យា. កំ. បី.)] (វេណ្ឌូតិ ភគវា),

អនុសិក្ខន្តិ ឈាយិនោ;

កាលេ តេ អប្បមជ្ជន្តា,

ន មច្ចុវសគា សិយុ’’ន្តិ.