១. កុម្ភង្គបញ្ហោ

១. ‘‘ភន្តេ នាគសេន, ‘កុម្ភស្ស ឯកំ អង្គំ គហេតព្ព’ន្តិ យំ វទេសិ, កតមំ តំ ឯកំ អង្គំ គហេតព្ព’’ន្តិ? ‘‘យថា, មហារាជ, កុម្ភោ សម្បុណ្ណោ ន សណតិ, ឯវមេវ ខោ, មហារាជ, យោគិនា យោគាវចរេន អាគមេ អធិគមេ បរិយត្តិយំ សាមញ្ញេ បារមិំ បត្វា ន សណិតព្ពំ, ន តេន មានោ ករណីយោ, ន ទព្ពោ [ទប្បោ (សី.)] ទស្សេតព្ពោ, និហតមានេន និហតទព្ពេន ភវិតព្ពំ, ឧជុកេន អមុខរេន អវិកត្ថិនា. ឥទំ, មហារាជ, កុម្ភស្ស ឯកំ អង្គំ គហេតព្ពំ. ភាសិតម្បេតំ, មហារាជ, ភគវតា ទេវាតិទេវេន សុត្តនិបាតេ –

‘‘‘យទូនកំ តំ សណតិ, យំ បូរំ សន្តមេវ តំ;

អឌ្ឍកុម្ភូបមោ [រិត្តកុម្ភូបមោ (សី.)] ពាលោ, រហទោ បូរោវ បណ្ឌិតោ’’’តិ.

កុម្ភង្គបញ្ហោ បឋមោ.