៤. ឃរកបោតង្គបញ្ហោ

៤. ‘‘ភន្តេ នាគសេន, ‘ឃរកបោតស្ស ឯកំ អង្គំ គហេតព្ព’ន្តិ យំ វទេសិ, កតមំ តំ ឯកំ អង្គំ គហេតព្ព’’ន្តិ? ‘‘យថា, មហារាជ, ឃរកបោតោ បរគេហេ វសមានោ ន តេសំ កិញ្ចិ ភណ្ឌស្ស និមិត្តំ គណ្ហាតិ, មជ្ឈត្តោ វសតិ សញ្ញាពហុលោ, ឯវមេវ ខោ, មហារាជ, យោគិនា យោគាវចរេន បរកុលំ ឧបគតេន តស្មិំ កុលេ ឥត្ថីនំ វា បុរិសានំ វា មញ្ចេ វា បីឋេ វា វត្ថេ វា អលង្ការេ វា ឧបភោគេ វា បរិភោគេ វា ភោជនវិកតីសុ វា ន និមិត្តំ គហេតព្ពំ, មជ្ឈត្តេន ភវិតព្ពំ, សមណសញ្ញា បច្ចុបដ្ឋបេតព្ពា. ឥទំ, មហារាជ, ឃរកបោតស្ស ឯកំ អង្គំ គហេតព្ពំ. ភាសិតម្បេតំ, មហារាជ, ភគវតា ទេវាតិទេវេន ចូឡនារទជាតកេ –

‘‘‘បវិសិត្វា បរកុលំ, បានត្ថំ ភោជនាយ វា [បានេសុ ភោជនេសុ វា (សី. បី.)];

មិតំ ខាទេ មិតំ ភុញ្ជេ, ន ច រូបេ មនំ ករេ’’’តិ.

ឃរកបោតង្គបញ្ហោ ចតុត្ថោ.