៣. ឧក្កោដនសិក្ខាបទវណ្ណនា

៣៩២. តតិយសិក្ខាបទេ – ឧក្កោដេន្តីតិ តស្ស តស្ស ភិក្ខុនោ សន្តិកំ គន្ត្វា ‘‘អកតំ កម្ម’’ន្តិអាទីនិ វទន្តា ឧច្ចាលេន្តិ; យថាបតិដ្ឋិតភាវេន បតិដ្ឋាតុំ ន ទេន្តិ.

៣៩៣. យថាធម្មន្តិ យោ យស្ស អធិករណស្ស វូបសមនាយ ធម្មោ វុត្តោ, តេនេវ ធម្មេនាតិ អត្ថោ. និហតាធិករណន្តិ និហតំ អធិករណំ; សត្ថារា វុត្តធម្មេនេវ វូបសមិតំ អធិករណន្តិ អត្ថោ.

៣៩៥. ធម្មកម្មេ ធម្មកម្មសញ្ញីតិ យេន កម្មេន តំ អធិករណំ វូបសមិតំ, តញ្ចេ ធម្មកម្មំ ហោតិ, តស្មិំ ធម្មកម្មេ អយម្បិ ធម្មកម្មសញ្ញី ហុត្វា យទិ ឧក្កោដេតិ, បាចិត្តិយំ អាបជ្ជតីតិ អត្ថោ. ឯតេន នយេន សេសបទានិបិ វេទិតព្ពានិ. អយមេត្ថ សង្ខេបោ, វិត្ថារោ បន ‘‘ឥមេសំ ចតុន្នំ អធិករណានំ កតិ ឧក្កោដនា’’តិអាទិនា នយេន បរិវារេ វុត្តោ. អដ្ឋកថាសុ តំ សព្ពំ អាហរិត្វា តស្សេវត្ថោ វណ្ណិតោ. មយំ បន តំ តត្ថេវ វណ្ណយិស្សាម. ឥធ អាហរិត្វា វណ្ណិយមានេ ហិ សុដ្ឋុតរំ សម្មោហោ ភវេយ្យាតិ ន វណ្ណយិម្ហ. សេសមេត្ថ ឧត្តានមេវ. តិសមុដ្ឋានំ – កិរិយំ, សញ្ញាវិមោក្ខំ, សចិត្តកំ, លោកវជ្ជំ, កាយកម្មំ, វចីកម្មំ, អកុសលចិត្តំ, ទុក្ខវេទនន្តិ.

ឧក្កោដនសិក្ខាបទំ តតិយំ.