១៦. វិមលត្ថេរគាថាវណ្ណនា

បាបមិត្តេតិ អាយស្មតោ វិមលត្ថេរស្ស គាថា. កា ឧប្បត្តិ? អយម្បិ បុរិមពុទ្ធេសុ កតាធិការោ តត្ថ តត្ថ ភវេ វិវដ្ដូបនិស្សយំ បុញ្ញំ ឧបចិនន្តោ បទុមុត្តរស្ស ភគវតោ កាលេ កុលគេហេ និព្ពត្តិត្វា វិញ្ញុតំ បត្តោ សត្ថរិ បរិនិព្ពុតេ សាធុកីឡនទិវសេសុ វីតិវត្តេសុ សត្ថុ សរីរំ គហេត្វា ឧបាសកេសុ ឈាបនដ្ឋានំ គច្ឆន្តេសុ សត្ថុ គុណេ អាវជ្ជិត្វា បសន្នមានសោ សុមនបុប្ផេហិ បូជមកាសិ. សោ តេន បុញ្ញកម្មេន ទេវមនុស្សេសុ សំសរន្តោ ឥមស្មិំ ពុទ្ធុប្បាទេ ពារាណសិយំ ព្រាហ្មណកុលេ និព្ពត្តិត្វា វិមលោតិ លទ្ធនាមោ វយប្បត្តោ សោមមិត្តត្ថេរំ និស្សាយ សាសនេ បព្ពជិត្វា តេនេវ ឧស្សាហិតោ វិបស្សនំ បដ្ឋបេត្វា នចិរស្សេវ អរហត្តំ បាបុណិ. តេន វុត្តំ អបទានេ (អប. ថេរ ២.៤៦.៥៨-៦២) –

‘‘នីហរន្តេ សរីរម្ហិ, វជ្ជមានាសុ ភេរិសុ;

បសន្នចិត្តោ សុមនោ, បដ្ដិបុប្ផមបូជយិំ.

‘‘សតសហស្សិតោ កប្បេ, យំ បុប្ផមភិបូជយិំ;

ទុគ្គតិំ នាភិជានាមិ, ទេហបូជាយិទំ ផលំ.

‘‘កិលេសា ឈាបិតា មយ្ហំ…បេ… កតំ ពុទ្ធស្ស សាសន’’ន្តិ.

អរហត្តំ បន បត្វា អត្តនោ សហាយស្ស ភិក្ខុស្ស ឱវាទំ ទេន្តោ –

២៦៤. ‘‘បាបមិត្តេ វិវជ្ជេត្វា, ភជេយ្យុត្តមបុគ្គលំ;

ឱវាទេ ចស្ស តិដ្ឋេយ្យ, បត្ថេន្តោ អចលំ សុខំ.

២៦៥. ‘‘បរិត្តំ ទារុមារុយ្ហ, យថា សីទេ មហណ្ណវេ;

ឯវំ កុសីតមាគម្ម, សាធុជីវីបិ សីទតិ;

តស្មា តំ បរិវជ្ជេយ្យ, កុសីតំ ហីនវីរិយំ.

២៦៦. ‘‘បវិវិត្តេហិ អរិយេហិ, បហិតត្តេហិ ឈាយិភិ;

និច្ចំ អារទ្ធវីរិយេហិ, បណ្ឌិតេហិ សហាវសេ’’តិ. –

តិស្សោ គាថា អភាសិ.

តត្ថ បាបមិត្តេតិ អកល្យាណមិត្តេ អសប្បុរិសេ ហីនវីរិយេ. វិវជ្ជេត្វាតិ តំ អភជនវសេន ទូរតោ វជ្ជេត្វា. ភជេយ្យុត្តមបុគ្គលន្តិ សប្បុរិសំ បណ្ឌិតំ កល្យាណមិត្តំ ឱវាទានុសាសនីគហណវសេន សេវេយ្យ. ឱវាទេ ចស្ស តិដ្ឋេយ្យាតិ អស្ស កល្យាណមិត្តស្ស ឱវាទេ អនុសិដ្ឋិយំ យថានុសិដ្ឋំ បដិបជ្ជនវសេន តិដ្ឋេយ្យ. បត្ថេន្តោតិ អាកង្ខន្តោ. អចលំ សុខន្តិ និព្ពានសុខំ ផលសុខញ្ច. តម្បិ ហិ អកុប្បភាវតោ ‘‘អចល’’ន្តិ វុច្ចតិ. សេសំ វុត្តត្ថមេវ.

វិមលត្ថេរគាថាវណ្ណនា និដ្ឋិតា.

តិកនិបាតវណ្ណនា និដ្ឋិតា.

បឋមោ ភាគោ និដ្ឋិតោ.