២. សម្ពហុលភិក្ខុវត្ថុ

យទា ទ្វយេសូតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ សម្ពហុលេ ភិក្ខូ អារព្ភ កថេសិ.

ឯកទិវសញ្ហិ តិំសមត្តា ទិសាវាសិកា ភិក្ខូ អាគន្ត្វា សត្ថារំ វន្ទិត្វា និសីទិំសុ. សារិបុត្តត្ថេរោ តេសំ អរហត្តស្ស ឧបនិស្សយំ ទិស្វា សត្ថារំ ឧបសង្កមិត្វា ឋិតកោវ ឥមំ បញ្ហំ បុច្ឆិ – ‘‘ភន្តេ, ទ្វេ ធម្មាតិ វុច្ចន្តិ, កតមេ នុ ខោ ទ្វេ ធម្មា’’តិ? អថ នំ សត្ថា ‘‘ទ្វេ ធម្មាតិ ខោ, សារិបុត្ត, សមថវិបស្សនា វុច្ចន្តី’’តិ វត្វា ឥមំ គាថមាហ –

៣៨៤. ‘‘យទា ទ្វយេសុ ធម្មេសុ, បារគូ ហោតិ ព្រាហ្មណោ;

អថស្ស សព្ពេ សំយោគា, អត្ថំ គច្ឆន្តិ ជានតោ’’តិ.

តត្ថ យទាតិ យស្មិំ កាលេ ទ្វិធា ឋិតេសុ សមថវិបស្សនាធម្មេសុ អភិញ្ញាបារគាទិវសេន អយំ ខីណាសវោ បារគូ ហោតិ, អថស្ស វដ្ដស្មិំ សំយោជនសមត្ថា សព្ពេ កាមយោគាទយោ សំយោគា ឯវំ ជានន្តស្ស អត្ថំ បរិក្ខយំ គច្ឆន្តីតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ សព្ពេបិ តេ ភិក្ខូ អរហត្តេ បតិដ្ឋហិំសូតិ.

សម្ពហុលភិក្ខុវត្ថុ ទុតិយំ.