១៥. ទ្វេព្រាហ្មណវត្ថុ

ឆេត្វា នទ្ធិន្តិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ ទ្វេ ព្រាហ្មណេ អារព្ភ កថេសិ.

តេសុ កិរេកស្ស ចូឡរោហិតោ នាម គោណោ អហោសិ, ឯកស្ស មហារោហិតោ នាម. តេ ឯកទិវសំ ‘‘តវ គោណោ ពលវា, មម គោណោ ពលវា’’តិ វិវទិត្វា ‘‘កិំ នោ វិវាទេន, បាជេត្វា ជានិស្សាមា’’តិ អចិរវតីតីរេ សកដំ វាលុកាយ បូរេត្វា គោណេ យោជយិំសុ. តស្មិំ ខណេ ភិក្ខូបិ ន្ហាយិតុំ តត្ថ គតា ហោន្តិ. ព្រាហ្មណា គោណេ បាជេសុំ. សកដំ និច្ចលំ អដ្ឋាសិ, នទ្ធិវរត្តា បន ឆិជ្ជិំសុ. ភិក្ខូ ទិស្វា វិហារំ គន្ត្វា តមត្ថំ សត្ថុ អារោចយិំសុ. សត្ថា, ‘‘ភិក្ខវេ, ពាហិរា ឯតា នទ្ធិវរត្តា, យោ កោចិ ឯតា ឆិន្ទតេវ, ភិក្ខុនា បន អជ្ឈត្តិកំ កោធនទ្ធិញ្ចេវ តណ្ហាវរត្តញ្ច ឆិន្ទិតុំ វដ្ដតី’’តិ វត្វា ឥមំ គាថមាហ –

៣៩៨. ‘‘ឆេត្វា នទ្ធិំ វរត្តញ្ច, សន្ទានំ សហនុក្កមំ;

ឧក្ខិត្តបលិឃំ ពុទ្ធំ, តមហំ ព្រូមិ ព្រាហ្មណ’’ន្តិ.

តត្ថ នទ្ធិន្តិ នយ្ហនភាវេន បវត្តំ កោធំ. វរត្តន្តិ ពន្ធនភាវេន បវត្តំ តណ្ហំ. សន្ទានំ សហនុក្កមន្តិ អនុសយានុក្កមសហិតំ ទ្វាសដ្ឋិទិដ្ឋិសន្ទានំ, ឥទំ សព្ពម្បិ ឆិន្ទិត្វា ឋិតំ អវិជ្ជាបលិឃស្ស ឧក្ខិត្តត្តា ឧក្ខិត្តបលិឃំ, ចតុន្នំ សច្ចានំ ពុទ្ធត្តា ពុទ្ធំ តំ អហំ ព្រាហ្មណំ វទាមីតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ បញ្ចសតា ភិក្ខូ អរហត្តេ បតិដ្ឋហិំសុ, សម្បត្តានម្បិ សាត្ថិកា ធម្មទេសនា អហោសីតិ.

ទ្វេព្រាហ្មណវត្ថុ បន្នរសមំ.