១០. ជដិលព្រាហ្មណវត្ថុ

ន ជដាហីតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ ឯកំ ជដិលព្រាហ្មណំ អារព្ភ កថេសិ.

សោ កិរ ‘‘អហំ មាតិតោ ច បិតិតោ ច សុជាតោ ព្រាហ្មណកុលេ និព្ពត្តោ. សចេ សមណោ គោតមោ អត្តនោ សាវកេ ព្រាហ្មណាតិ វទតិ, មម្បិ នុ ខោ តថា វត្តុំ វដ្ដតី’’តិ សត្ថុ សន្តិកំ គន្ត្វា តមត្ថំ បុច្ឆិ. អថ នំ សត្ថា ‘‘នាហំ, ព្រាហ្មណ, ជដាមត្តេន, ន ជាតិគោត្តមត្តេន ព្រាហ្មណំ វទាមិ, បដិវិទ្ធសច្ចមេវ បនាហំ ព្រាហ្មណោតិ វទាមី’’តិ វត្វា ធម្មំ ទេសេន្តោ ឥមំ គាថមាហ –

៣៩៣. ‘‘ន ជដាហិ ន គោត្តេន, ន ជច្ចា ហោតិ ព្រាហ្មណោ;

យម្ហិ សច្ចញ្ច ធម្មោ ច, សោ សុចី សោ ច ព្រាហ្មណោ’’តិ.

តត្ថ សច្ចន្តិ យស្មិំ បុគ្គលេ ចត្តារិ សច្ចានិ សោឡសហាការេហិ បដិវិជ្ឈិត្វា ឋិតំ សច្ចញាណញ្ចេវ នវវិធោ ច លោកុត្តរធម្មោ អត្ថិ, សោ សុចិ, សោ ព្រាហ្មណោ ចាតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ ពហូ សោតាបត្តិផលាទីនិ បាបុណិំសូតិ.

ជដិលព្រាហ្មណវត្ថុ ទសមំ.