១. បសាទពហុលព្រាហ្មណវត្ថុ

ឆិន្ទ សោតន្តិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ បសាទពហុលំ ព្រាហ្មណំ អារព្ភ កថេសិ.

សោ កិរ ព្រាហ្មណោ ភគវតោ ធម្មទេសនំ សុត្វា បសន្នចិត្តោ អត្តនោ គេហេ សោឡសមត្តានំ ភិក្ខូនំ និច្ចភត្តំ បដ្ឋបេត្វា ភិក្ខូនំ អាគតវេលាយ បត្តំ គហេត្វា ‘‘អាគច្ឆន្តុ ភោន្តោ អរហន្តោ, និសីទន្តុ ភោន្តោ អរហន្តោ’’តិ យំកិញ្ចិ វទន្តោ អរហន្តវាទបដិសំយុត្តមេវ វទតិ. តេសុ បុថុជ្ជនា ‘‘អយំ អម្ហេសុ អរហន្តសញ្ញី’’តិ ចិន្តយិំសុ, ខីណាសវា ‘‘អយំ នោ ខីណាសវភាវំ ជានាតី’’តិ. ឯវំ តេ សព្ពេបិ កុក្កុច្ចាយន្តា តស្ស គេហំ នាគមិំសុ. សោ ទុក្ខី ទុម្មនោ ‘‘កិន្នុ ខោ, អយ្យា, នាគច្ឆន្តី’’តិ វិហារំ គន្ត្វា សត្ថារំ វន្ទិត្វា តមត្ថំ អារោចេសិ. សត្ថា ភិក្ខូ អាមន្តេត្វា ‘‘កិំ ឯតំ, ភិក្ខវេ’’តិ បុច្ឆិត្វា តេហិ តស្មិំ អត្ថេ អារោចិតេ ‘‘សាទិយថ បន តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, អរហន្តវាទ’’ន្តិ អាហ. ‘‘ន សាទិយាម មយំ, ភន្តេ’’តិ. ‘‘ឯវំ សន្តេ មនុស្សានំ ឯតំ បសាទភញ្ញំ, អនាបត្តិ, ភិក្ខវេ, បសាទភញ្ញេ, អបិ ច ខោ បន ព្រាហ្មណស្ស អរហន្តេសុ អធិមត្តំ បេមំ, តស្មា តុម្ហេហិបិ តណ្ហាសោតំ ឆេត្វា អរហត្តមេវ បត្តុំ យុត្ត’’ន្តិ វត្វា ធម្មំ ទេសេន្តោ ឥមំ គាថមាហ –

៣៨៣. ‘‘ឆិន្ទ សោតំ បរក្កម្ម, កាមេ បនុទ ព្រាហ្មណ;

សង្ខារានំ ខយំ ញត្វា, អកតញ្ញូសិ ព្រាហ្មណា’’តិ.

តត្ថ បរក្កម្មាតិ តណ្ហាសោតំ នាម ន អប្បមត្តកេន វាយាមេន ឆិន្ទិតុំ សក្កា, តស្មា ញាណសម្បយុត្តេន មហន្តេន បរក្កមេន បរក្កមិត្វា តំ សោតំ ឆិន្ទ. ឧភោបិ កាមេ បនុទ នីហរ. ព្រាហ្មណាតិ ខីណាសវានំ អាលបនមេតំ. សង្ខារានន្តិ បញ្ចន្នំ ខន្ធានំ ខយំ ជានិត្វា. អកតញ្ញូតិ ឯវំ សន្តេ ត្វំ សុវណ្ណាទីសុ កេនចិ អកតស្ស និព្ពានស្ស ជាននតោ អកតញ្ញូ នាម ហោសីតិ.

ទេសនាវសានេ ពហូ សោតាបត្តិផលាទីនិ បាបុណិំសូតិ.

បសាទពហុលព្រាហ្មណវត្ថុ បឋមំ.