៣. បញ្ចសតវិបស្សកភិក្ខុវត្ថុ

យថា បុព្ពុឡកន្តិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ បញ្ចសតេ វិបស្សកេ ភិក្ខូ អារព្ភ កថេសិ.

តេ កិរ សត្ថុ សន្តិកេ កម្មដ្ឋានំ គហេត្វា អរញ្ញំ បវិសិត្វា ឃដេន្តា វាយមន្តា អប្បវិសេសា ‘‘វិសេសេត្វា កម្មដ្ឋានំ គហេស្សាមា’’តិ សត្ថុ សន្តិកំ អាគច្ឆន្តា អន្តរាមគ្គេ មរីចិកម្មដ្ឋានំ ភាវេន្តាវ អាគមិំសុ. តេសំ វិហារំ បវិដ្ឋក្ខណេយេវ ទេវោ វស្សិ. តេ តត្ថ តត្ថ បមុខេសុ ឋត្វា ធារាវេគេន ឧដ្ឋហិត្វា ភិជ្ជន្តេ បុព្ពឡកេ ទិស្វា ‘‘អយម្បិ អត្តភាវោ ឧប្បជ្ជិត្វា ភិជ្ជនត្ថេន បុព្ពុឡកសទិសោយេវា’’តិ អារម្មណំ គណ្ហិំសុ. សត្ថា គន្ធកុដិយំ និសិន្នោវ តេ ភិក្ខូ ឱលោកេត្វា តេហិ សទ្ធិំ កថេន្តោ វិយ ឱភាសំ ផរិត្វា ឥមំ គាថមាហ –

១៧០. ‘‘យថា បុព្ពុឡកំ បស្សេ, យថា បស្សេ មរីចិកំ;

ឯវំ លោកំ អវេក្ខន្តំ, មច្ចុរាជា ន បស្សតី’’តិ.

តត្ថ មរីចិកន្តិ មយូខំ. តេ ហិ ទូរតោវ គេហសណ្ឋានាទិវសេន ឧបដ្ឋិតាបិ ឧបគច្ឆន្តានំ អគយ្ហូបគា រិត្តកា តុច្ឆកាវ. តស្មា យថា ឧប្បជ្ជិត្វា ភិជ្ជនត្ថេន បុព្ពុឡកំ រិត្តតុច្ឆាទិភាវេនេវ បស្សេយ្យ, ឯវំ ខន្ធាទិលោកំ អវេក្ខន្តំ មច្ចុរាជា ន បស្សតីតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ តេ ភិក្ខូ ឋិតដ្ឋានេយេវ អរហត្តំ បាបុណិំសូតិ.

បញ្ចសតវិបស្សកភិក្ខុវត្ថុ តតិយំ.