៩. ចូឡកាលឧបាសកវត្ថុ

អត្តនា ហិ កតន្តិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ ចូឡកាលំ ឧបាសកំ អារព្ភ កថេសិ.

ឯកទិវសញ្ហិ មហាកាលវត្ថុស្មិំ វុត្តនយេនេវ ឧមង្គចោរា សាមិកេហិ អនុពទ្ធា រត្តិំ វិហារេ ធម្មកថំ សុត្វា បាតោវ វិហារា និក្ខមិត្វា សាវត្ថិំ អាគច្ឆន្តស្ស តស្ស ឧបាសកស្ស បុរតោ ភណ្ឌិកំ ឆឌ្ឌេត្វា បលាយិំសុ. មនុស្សា តំ ទិស្វា ‘‘អយំ រត្តិំ ចោរកម្មំ កត្វា ធម្មំ សុណន្តោ វិយ ចរតិ, គណ្ហថ ន’’ន្តិ តំ បោថយិំសុ. កុម្ភទាសិយោ ឧទកតិត្ថំ គច្ឆមានា តំ ទិស្វា ‘‘អបេថ, សាមិ, នាយំ ឯវរូបំ ករោតី’’តិ តំ មោចេសុំ. សោ វិហារំ គន្ត្វា, ‘‘ភន្តេ, អហម្ហិ មនុស្សេហិ នាសិតោ, កុម្ភទាសិយោ មេ និស្សាយ ជីវិតំ លទ្ធ’’ន្តិ ភិក្ខូនំ អារោចេសិ. ភិក្ខូ តថាគតស្ស តមត្ថំ អារោចេសុំ. សត្ថា តេសំ កថំ សុត្វា, ‘‘ភិក្ខវេ, ចូឡកាលឧបាសកោ កុម្ភទាសិយោ ចេវ និស្សាយ, អត្តនោ ច អករណភាវេន ជីវិតំ លភិ. ឥមេ ហិ នាម សត្តា អត្តនា បាបកម្មំ កត្វា និរយាទីសុ អត្តនាវ កិលិស្សន្តិ, កុសលំ កត្វា បន សុគតិញ្ចេវ និព្ពានញ្ច គច្ឆន្តា អត្តនាវ វិសុជ្ឈន្តី’’តិ វត្វា ឥមំ គាថមាហ –

១៦៥. ‘‘អត្តនា ហិ កតំ បាបំ, អត្តនា សំកិលិស្សតិ;

អត្តនា អកតំ បាបំ, អត្តនាវ វិសុជ្ឈតិ;

សុទ្ធី អសុទ្ធិ បច្ចត្តំ, នាញ្ញោ អញ្ញំ វិសោធយេ’’តិ.

តស្សត្ថោ – យេន អត្តនា អកុសលកម្មំ កតំ ហោតិ, សោ ចតូសុ អបាយេសុ ទុក្ខំ អនុភវន្តោ អត្តនាវ សំកិលិស្សតិ. យេន បន អត្តនា អកតំ បាបំ, សោ សុគតិញ្ចេវ និព្ពានញ្ច គច្ឆន្តោ អត្តនាវ វិសុជ្ឈតិ. កុសលកម្មសង្ខាតា សុទ្ធិ អកុសលកម្មសង្ខាតា ច អសុទ្ធិ បច្ចត្តំ ការកសត្តានំ អត្តនិយេវ វិបច្ចតិ. អញ្ញោ បុគ្គលោ អញ្ញំ បុគ្គលំ ន វិសោធយេ នេវ វិសោធេតិ, ន កិលេសេតីតិ វុត្តំ ហោតិ.

ទេសនាវសានេ ចូឡកាលោ សោតាបត្តិផលេ បតិដ្ឋហិ, សម្បត្តបរិសាយបិ សាត្ថិកា ធម្មទេសនា អហោសីតិ.

ចូឡកាលឧបាសកវត្ថុ នវមំ.