៧. សង្ឃភេទបរិសក្កនវត្ថុ

សុករានីតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា វេឡុវនេ វិហរន្តោ សង្ឃភេទបរិសក្កនំ អារព្ភ កថេសិ.

ឯកទិវសញ្ហិ ទេវទត្តោ សង្ឃភេទាយ បរិសក្កន្តោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ បិណ្ឌាយ ចរន្តំ ទិស្វា អត្តនោ អធិប្បាយំ អារោចេសិ. តំ សុត្វា ថេរោ សត្ថុ សន្តិកំ គន្ត្វា ភគវន្តំ ឯតទវោច – ‘‘ឥធាហំ, ភន្តេ, បុព្ពណ្ហសមយំ និវាសេត្វា បត្តចីវរមាទាយ រាជគហំ បិណ្ឌាយ បាវិសិំ. អទ្ទសា ខោ មំ, ភន្តេ, ទេវទត្តោ រាជគហេ បិណ្ឌាយ ចរន្តំ. ទិស្វា យេនាហំ តេនុបសង្កមិ, ឧបសង្កមិត្វា មំ ឯតទវោច – ‘អជ្ជតគ្គេ ទានាហំ, អាវុសោ អានន្ទ, អញ្ញត្រេវ ភគវតា អញ្ញត្រ ភិក្ខុសង្ឃេន ឧបោសថំ ករិស្សាមិ សង្ឃកម្មញ្ចា’តិ. អជ្ជ ភគវា ទេវទត្តោ សង្ឃំ ភិន្ទិស្សតិ, ឧបោសថញ្ច ករិស្សតិ សង្ឃកម្មានិ ចា’’តិ. ឯវំ វុត្តេ សត្ថា –

‘‘សុករំ សាធុនា សាធុ, សាធុ បាបេន ទុក្ករំ;

បាបំ បាបេន សុករំ, បាបមរិយេហិ ទុក្ករ’’ន្តិ. (ឧទា. ៤៨) –

ឥមំ ឧទានំ ឧទានេត្វា, ‘‘អានន្ទ, អត្តនោ អហិតកម្មំ នាម សុករំ, ហិតកម្មមេវ ទុក្ករ’’ន្តិ វត្វា ឥមំ គាថមាហ –

១៦៣. ‘‘សុករានិ អសាធូនិ, អត្តនោ អហិតានិ ច;

យំ វេ ហិតញ្ច សាធុញ្ច, តំ វេ បរមទុក្ករ’’ន្តិ.

តស្សត្ថោ – យានិ កម្មានិ អសាធូនិ សាវជ្ជានិ អបាយសំវត្តនិកត្តាយេវ អត្តនោ អហិតានិ ច ហោន្តិ, តានិ សុករានិ. យំ បន សុគតិសំវត្តនិកត្តា អត្តនោ ហិតញ្ច អនវជ្ជត្ថេន សាធុញ្ច សុគតិសំវត្តនិកញ្ចេវ និព្ពានសំវត្តនិកញ្ច កម្មំ, តំ បាចីននិន្នាយ គង្គាយ ឧព្ពត្តេត្វា បច្ឆាមុខករណំ វិយ អតិទុក្ករន្តិ.

ទេសនាវសានេ ពហូ សោតាបត្តិផលាទីនិ បាបុណិំសូតិ.

សង្ឃភេទបរិសក្កនវត្ថុ សត្តមំ.