៤. សម្ពហុលអធិមានិកភិក្ខុវត្ថុ

យានិមានីតិ ឥមំ ធម្មទេសនំ សត្ថា ជេតវនេ វិហរន្តោ សម្ពហុលេ អធិមានិកេ ភិក្ខូ អារព្ភ កថេសិ.

បញ្ចសតា កិរ ភិក្ខូ សត្ថុ សន្តិកេ កម្មដ្ឋានំ គហេត្វា អរញ្ញំ បវិសិត្វា ឃដេន្តា វាយមន្តា ឈានំ និព្ពត្តេត្វា ‘‘កិលេសានំ អសមុទាចារេន បព្ពជិតកិច្ចំ នោ និប្ផន្នំ, អត្តនា បដិលទ្ធគុណំ សត្ថុ អារោចេស្សាមា’’តិ អាគមិំសុ. សត្ថា តេសំ ពហិទ្វារកោដ្ឋកំ បត្តកាលេយេវ អានន្ទត្ថេរំ អាហ – ‘‘អានន្ទ, ឯតេសំ ភិក្ខូនំ បវិសិត្វា មយា ទិដ្ឋេន កម្មំ នត្ថិ, អាមកសុសានំ គន្ត្វា តតោ អាគន្ត្វា មំ បស្សន្តូ’’តិ. ថេរោ គន្ត្វា តេសំ តមត្ថំ អារោចេសិ. តេ ‘‘កិំ អម្ហាកំ អាមកសុសានេនា’’តិ អវត្វាវ ‘‘ទីឃទស្សិនា ពុទ្ធេន ការណំ ទិដ្ឋំ ភវិស្សតី’’តិ អាមកសុសានំ គន្ត្វា តត្ថ កុណបានិ បស្សន្តា ឯកាហទ្វីហបតិតេសុ កុណបេសុ អាឃាតំ បដិលភិត្វា តំ ខណំ បតិតេសុ អល្លសរីរេសុ រាគំ ឧប្បាទយិំសុ, តស្មិំ ខណេ អត្តនោ សកិលេសភាវំ ជានិំសុ. សត្ថា គន្ធកុដិយំ និសិន្នោវ ឱភាសំ ផរិត្វា តេសំ ភិក្ខូនំ សម្មុខេ កថេន្តោ វិយ ‘‘នប្បតិរូបំ នុ ខោ, ភិក្ខវេ, តុម្ហាកំ ឯវរូបំ អដ្ឋិសង្ឃាតំ ទិស្វា រាគរតិំ ឧប្បាទេតុ’’ន្តិ វត្វា ឥមំ គាថមាហ –

១៤៩. ‘‘យានិមានិ អបត្ថានិ, អលាពូនេវ សារទេ;

កាបោតកានិ អដ្ឋីនិ, តានិ ទិស្វាន កា រតី’’តិ.

តត្ថ អបត្ថានីតិ ឆឌ្ឌិតានិ. សារទេតិ សរទកាលេ វាតាតបបហតានិ តត្ថ តត្ថ វិប្បកិណ្ណអលាពូនិ វិយ. កាបោតកានីតិ កបោតកវណ្ណានិ. តានិ ទិស្វានាតិ តានិ ឯវរូបានិ អដ្ឋីនិ ទិស្វា តុម្ហាកំ កា រតិ, ននុ អប្បមត្តកម្បិ កាមរតិំ កាតុំ ន វដ្ដតិយេវាតិ អត្ថោ.

ទេសនាវសានេ តេ ភិក្ខូ យថាឋិតាវ អរហត្តំ បត្វា ភគវន្តំ អភិត្ថវមានា អាគន្ត្វា វន្ទិំសូតិ.

សម្ពហុលអធិមានិកភិក្ខុវត្ថុ ចតុត្ថំ.