១. គិហិស្ស អរហាតិកថាវណ្ណនា

៣៨៧. ឥទានិ គិហិស្ស អរហាតិ កថា នាម ហោតិ. តត្ថ យេសំ យសកុលបុត្តាទីនំ គិហិព្យញ្ជនេ ឋិតានំ អរហត្តប្បត្តិំ ទិស្វា ‘‘គិហិ អស្ស អរហា’’តិ លទ្ធិ, សេយ្យថាបិ ឯតរហិ ឧត្តរាបថកានំ; តេ សន្ធាយ បុច្ឆា សកវាទិស្ស. តត្ថ គិហិស្សាតិ យោ គិហិសំយោជនសម្បយុត្តតាយ គិហិ, សោ អរហំ អស្សាតិ អត្ថោ. បរវាទី បន អធិប្បាយំ អសល្លក្ខេត្វា គិហិព្យញ្ជនមត្តមេវ បស្សន្តោ បដិជានាតិ. ឥទានិស្ស ‘‘គិហិ នាម គិហិសំយោជនេន ហោតិ, ន ព្យញ្ជនមត្តេន. យថាហ ភគវា –

‘អលង្កតោ ចេបិ សមំ ចរេយ្យ,

សន្តោ ទន្តោ និយតោ ព្រហ្មចារី;

សព្ពេសុ ភូតេសុ និធាយ ទណ្ឌំ,

សោ ព្រាហ្មណោ សោ សមណោ ស ភិក្ខូ’’’តិ. (ធ. ប. ១៤២);

ឥមំ នយំ ទស្សេតុំ អត្ថិ អរហតោតិអាទិ អារទ្ធំ. តំ សព្ពំ ឧត្តានត្ថមេវាតិ.

គិហិស្ស អរហាតិកថាវណ្ណនា.