(੨੮-੨੯) ਪਹੂਤਜਿਵ੍ਹਾਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਸਰਲਕ੍ਖਣਾਨਿ

੨੩੬. ‘‘ਯਮ੍ਪਿ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਤਥਾਗਤੋ ਪੁਰਿਮਂ ਜਾਤਿਂ ਪੁਰਿਮਂ ਭਵਂ ਪੁਰਿਮਂ ਨਿਕੇਤਂ ਪੁਬ੍ਬੇ ਮਨੁਸ੍ਸਭੂਤੋ ਸਮਾਨੋ ਫਰੁਸਂ ਵਾਚਂ ਪਹਾਯ ਫਰੁਸਾਯ ਵਾਚਾਯ ਪਟਿਵਿਰਤੋ ਅਹੋਸਿ. ਯਾ ਸਾ ਵਾਚਾ ਨੇਲਾ ਕਣ੍ਣਸੁਖਾ ਪੇਮਨੀਯਾ ਹਦਯਙ੍ਗਮਾ ਪੋਰੀ ਬਹੁਜਨਕਨ੍ਤਾ ਬਹੁਜਨਮਨਾਪਾ, ਤਥਾਰੂਪਿਂ ਵਾਚਂ ਭਾਸਿਤਾ ਅਹੋਸਿ. ਸੋ ਤਸ੍ਸ ਕਮ੍ਮਸ੍ਸ ਕਟਤ੍ਤਾ ਉਪਚਿਤਤ੍ਤਾ…ਪੇ… ਸੋ ਤਤੋ ਚੁਤੋ ਇਤ੍ਥਤ੍ਤਂ ਆਗਤੋ ਸਮਾਨੋ ਇਮਾਨਿ ਦ੍ਵੇ ਮਹਾਪੁਰਿਸਲਕ੍ਖਣਾਨਿ ਪਟਿਲਭਤਿ. ਪਹੂਤਜਿਵ੍ਹੋ ਚ ਹੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਸਰੋ ਚ ਕਰਵੀਕਭਾਣੀ.

‘‘ਸੋ ਤੇਹਿ ਲਕ੍ਖਣੇਹਿ ਸਮਨ੍ਨਾਗਤੋ ਸਚੇ ਅਗਾਰਂ ਅਜ੍ਝਾਵਸਤਿ, ਰਾਜਾ ਹੋਤਿ ਚਕ੍ਕਵਤ੍ਤੀ…ਪੇ… ਰਾਜਾ ਸਮਾਨੋ ਕਿਂ ਲਭਤਿ? ਆਦੇਯ੍ਯਵਾਚੋ ਹੋਤਿ, ਆਦਿਯਨ੍ਤਿਸ੍ਸ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗਹਪਤਿਕਾ ਨੇਗਮਜਾਨਪਦਾ ਗਣਕਮਹਾਮਤ੍ਤਾ ਅਨੀਕਟ੍ਠਾ ਦੋਵਾਰਿਕਾ ਅਮਚ੍ਚਾ ਪਾਰਿਸਜ੍ਜਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੋਗਿਯਾ ਕੁਮਾਰਾ. ਰਾਜਾ ਸਮਾਨੋ ਇਦਂ ਲਭਤਿ… ਬੁਦ੍ਧੋ ਸਮਾਨੋ ਕਿਂ ਲਭਤਿ? ਆਦੇਯ੍ਯਵਾਚੋ ਹੋਤਿ, ਆਦਿਯਨ੍ਤਿਸ੍ਸ ਵਚਨਂ ਭਿਕ੍ਖੂ ਭਿਕ੍ਖੁਨਿਯੋ ਉਪਾਸਕਾ ਉਪਾਸਿਕਾਯੋ ਦੇਵਾ ਮਨੁਸ੍ਸਾ ਅਸੁਰਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਬ੍ਬਾ. ਬੁਦ੍ਧੋ ਸਮਾਨੋ ਇਦਂ ਲਭਤਿ’’. ਏਤਮਤ੍ਥਂ ਭਗਵਾ ਅਵੋਚ.

੨੩੭. ਤਤ੍ਥੇਤਂ ਵੁਚ੍ਚਤਿ –

‘‘ਅਕ੍ਕੋਸਭਣ੍ਡਨਵਿਹੇਸਕਾਰਿਂ,

ਉਬ੍ਬਾਧਿਕਂ [ਉਬ੍ਬਾਧਕਰਂ (ਸ੍ਯਾ.)] ਬਹੁਜਨਪ੍ਪਮਦ੍ਦਨਂ;

ਅਬਾਲ਼੍ਹਂ ਗਿਰਂ ਸੋ ਨ ਭਣਿ ਫਰੁਸਂ,

ਮਧੁਰਂ ਭਣਿ ਸੁਸਂਹਿਤਂ [ਸੁਸਹਿਤਂ (ਸ੍ਯਾ.)] ਸਖਿਲਂ.

‘‘ਮਨਸੋ ਪਿਯਾ ਹਦਯਗਾਮਿਨਿਯੋ,

ਵਾਚਾ ਸੋ ਏਰਯਤਿ ਕਣ੍ਣਸੁਖਾ;

ਵਾਚਾਸੁਚਿਣ੍ਣਫਲਮਨੁਭਵਿ,

ਸਗ੍ਗੇਸੁ ਵੇਦਯਥ [ਵੇਦਯਤਿ (?) ਟੀਕਾ ਓਲੋਕੇਤਬ੍ਬਾ] ਪੁਞ੍ਞਫਲਂ.

‘‘ਵੇਦਿਤ੍ਵਾ ਸੋ ਸੁਚਰਿਤਸ੍ਸ ਫਲਂ,

ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਸਰਤ੍ਤਮਿਧਮਜ੍ਝਗਮਾ;

ਜਿਵ੍ਹਾਸ੍ਸ ਹੋਤਿ ਵਿਪੁਲਾ ਪੁਥੁਲਾ,

ਆਦੇਯ੍ਯਵਾਕ੍ਯਵਚਨੋ ਭਵਤਿ.

‘‘ਗਿਹਿਨੋਪਿ ਇਜ੍ਝਤਿ ਯਥਾ ਭਣਤੋ,

ਅਥ ਚੇ ਪਬ੍ਬਜਤਿ ਸੋ ਮਨੁਜੋ;

ਆਦਿਯਨ੍ਤਿਸ੍ਸ ਵਚਨਂ ਜਨਤਾ,

ਬਹੁਨੋ ਬਹੁਂ ਸੁਭਣਿਤਂ ਭਣਤੋ’’ਤਿ.