(੨੩) ਉਣ੍ਹੀਸਸੀਸਲਕ੍ਖਣਂ

੨੩੦. ‘‘ਯਮ੍ਪਿ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਤਥਾਗਤੋ ਪੁਰਿਮਂ ਜਾਤਿਂ ਪੁਰਿਮਂ ਭਵਂ ਪੁਰਿਮਂ ਨਿਕੇਤਂ ਪੁਬ੍ਬੇ ਮਨੁਸ੍ਸਭੂਤੋ ਸਮਾਨੋ ਬਹੁਜਨਪੁਬ੍ਬਙ੍ਗਮੋ ਅਹੋਸਿ ਕੁਸਲੇਸੁ ਧਮ੍ਮੇਸੁ ਬਹੁਜਨਪਾਮੋਕ੍ਖੋ ਕਾਯਸੁਚਰਿਤੇ ਵਚੀਸੁਚਰਿਤੇ ਮਨੋਸੁਚਰਿਤੇ ਦਾਨਸਂਵਿਭਾਗੇ ਸੀਲਸਮਾਦਾਨੇ ਉਪੋਸਥੁਪਵਾਸੇ ਮਤ੍ਤੇਯ੍ਯਤਾਯ ਪੇਤ੍ਤੇਯ੍ਯਤਾਯ ਸਾਮਞ੍ਞਤਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਞਤਾਯ ਕੁਲੇ ਜੇਟ੍ਠਾਪਚਾਯਿਤਾਯ ਅਞ੍ਞਤਰਞ੍ਞਤਰੇਸੁ ਚ ਅਧਿਕੁਸਲੇਸੁ ਧਮ੍ਮੇਸੁ. ਸੋ ਤਸ੍ਸ ਕਮ੍ਮਸ੍ਸ ਕਟਤ੍ਤਾ…ਪੇ… ਸੋ ਤਤੋ ਚੁਤੋ ਇਤ੍ਥਤ੍ਤਂ ਆਗਤੋ ਸਮਾਨੋ ਇਮਂ ਮਹਾਪੁਰਿਸਲਕ੍ਖਣਂ ਪਟਿਲਭਤਿ – ਉਣ੍ਹੀਸਸੀਸੋ ਹੋਤਿ.

‘‘ਸੋ ਤੇਨ ਲਕ੍ਖਣੇਨ ਸਮਨ੍ਨਾਗਤੋ ਸਚੇ ਅਗਾਰਂ ਅਜ੍ਝਾਵਸਤਿ, ਰਾਜਾ ਹੋਤਿ ਚਕ੍ਕਵਤ੍ਤੀ…ਪੇ… ਰਾਜਾ ਸਮਾਨੋ ਕਿਂ ਲਭਤਿ? ਮਹਾਸ੍ਸ ਜਨੋ ਅਨ੍ਵਾਯਿਕੋ ਹੋਤਿ, ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗਹਪਤਿਕਾ ਨੇਗਮਜਾਨਪਦਾ ਗਣਕਮਹਾਮਤ੍ਤਾ ਅਨੀਕਟ੍ਠਾ ਦੋਵਾਰਿਕਾ ਅਮਚ੍ਚਾ ਪਾਰਿਸਜ੍ਜਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੋਗਿਯਾ ਕੁਮਾਰਾ. ਰਾਜਾ ਸਮਾਨੋ ਇਦਂ ਲਭਤਿ… ਬੁਦ੍ਧੋ ਸਮਾਨੋ ਕਿਂ ਲਭਤਿ? ਮਹਾਸ੍ਸ ਜਨੋ ਅਨ੍ਵਾਯਿਕੋ ਹੋਤਿ, ਭਿਕ੍ਖੂ ਭਿਕ੍ਖੁਨਿਯੋ ਉਪਾਸਕਾ ਉਪਾਸਿਕਾਯੋ ਦੇਵਾ ਮਨੁਸ੍ਸਾ ਅਸੁਰਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਬ੍ਬਾ. ਬੁਦ੍ਧੋ ਸਮਾਨੋ ਇਦਂ ਲਭਤਿ’’. ਏਤਮਤ੍ਥਂ ਭਗਵਾ ਅਵੋਚ.

੨੩੧. ਤਤ੍ਥੇਤਂ ਵੁਚ੍ਚਤਿ –

‘‘ਪੁਬ੍ਬਙ੍ਗਮੋ ਸੁਚਰਿਤੇਸੁ ਅਹੁ,

ਧਮ੍ਮੇਸੁ ਧਮ੍ਮਚਰਿਯਾਭਿਰਤੋ;

ਅਨ੍ਵਾਯਿਕੋ ਬਹੁਜਨਸ੍ਸ ਅਹੁ,

ਸਗ੍ਗੇਸੁ ਵੇਦਯਿਤ੍ਥ ਪੁਞ੍ਞਫਲਂ.

‘‘ਵੇਦਿਤ੍ਵਾ ਸੋ ਸੁਚਰਿਤਸ੍ਸ ਫਲਂ,

ਉਣ੍ਹੀਸਸੀਸਤ੍ਤਮਿਧਜ੍ਝਗਮਾ;

ਬ੍ਯਾਕਂਸੁ ਬ੍ਯਞ੍ਜਨਨਿਮਿਤ੍ਤਧਰਾ,

ਪੁਬ੍ਬਙ੍ਗਮੋ ਬਹੁਜਨਂ ਹੇਸ੍ਸਤਿ.

‘‘ਪਟਿਭੋਗਿਯਾ ਮਨੁਜੇਸੁ ਇਧ,

ਪੁਬ੍ਬੇਵ ਤਸ੍ਸ ਅਭਿਹਰਨ੍ਤਿ ਤਦਾ;

ਯਦਿ ਖਤ੍ਤਿਯੋ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਤਿ,

ਪਟਿਹਾਰਕਂ ਬਹੁਜਨੇ ਲਭਤਿ.

‘‘ਅਥ ਚੇਪਿ ਪਬ੍ਬਜਤਿ ਸੋ ਮਨੁਜੋ,

ਧਮ੍ਮੇਸੁ ਹੋਤਿ ਪਗੁਣੋ ਵਿਸਵੀ;

ਤਸ੍ਸਾਨੁਸਾਸਨਿਗੁਣਾਭਿਰਤੋ,

ਅਨ੍ਵਾਯਿਕੋ ਬਹੁਜਨੋ ਭਵਤੀ’’ਤਿ.