૯. પઠમદ્વયસુત્તં

૯૨. ‘‘દ્વયં વો, ભિક્ખવે, દેસેસ્સામિ. તં સુણાથ. કિઞ્ચ, ભિક્ખવે, દ્વયં? ચક્ખુઞ્ચેવ રૂપા ચ, સોતઞ્ચેવ સદ્દા ચ, ઘાનઞ્ચેવ ગન્ધા ચ, જિવ્હા ચેવ રસા ચ, કાયો ચેવ ફોટ્ઠબ્બા ચ, મનો ચેવ ધમ્મા ચ – ઇદં વુચ્ચતિ, ભિક્ખવે, દ્વયં.

‘‘યો, ભિક્ખવે, એવં વદેય્ય – ‘અહમેતં દ્વયં પચ્ચક્ખાય અઞ્ઞં દ્વયં પઞ્ઞપેસ્સામી’તિ, તસ્સ વાચાવત્થુકમેવસ્સ. પુટ્ઠો ચ ન સમ્પાયેય્ય. ઉત્તરિઞ્ચ વિઘાતં આપજ્જેય્ય. તં કિસ્સ હેતુ? યથા તં, ભિક્ખવે, અવિસયસ્મિ’’ન્તિ. નવમં.