૯. દુતિયનતુમ્હાકંસુત્તં

૧૦૨. ‘‘યં, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં તં પજહથ. તં વો પહીનં હિતાય સુખાય ભવિસ્સતિ. કિઞ્ચ, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં? ચક્ખુ, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં. તં પજહથ. તં વો પહીનં હિતાય સુખાય ભવિસ્સતિ. રૂપા ન તુમ્હાકં. તે પજહથ. તે વો પહીના હિતાય સુખાય ભવિસ્સન્તિ. ચક્ખુવિઞ્ઞાણં ન તુમ્હાકં. તં પજહથ. તં વો પહીનં હિતાય સુખાય ભવિસ્સતિ. ચક્ખુસમ્ફસ્સો ન તુમ્હાકં. તં પજહથ. સો વો પહીનો હિતાય સુખાય ભવિસ્સતિ…પે… યમ્પિદં મનોસમ્ફસ્સપચ્ચયા ઉપ્પજ્જતિ વેદયિતં સુખં વા દુક્ખં વા અદુક્ખમસુખં વા તમ્પિ ન તુમ્હાકં. તં પજહથ. તં વો પહીનં હિતાય સુખાય ભવિસ્સતિ. યમ્પિ, ભિક્ખવે, ન તુમ્હાકં, તં પજહથ. તં વો પહીનં હિતાય સુખાય ભવિસ્સતી’’તિ. નવમં.