૧૦. દુતિયઆયુસુત્તં

૧૪૬. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા રાજગહે વિહરતિ વેળુવને કલન્દકનિવાપે. તત્ર ખો ભગવા…પે… એતદવોચ –

‘‘અપ્પમિદં, ભિક્ખવે, મનુસ્સાનં આયુ. ગમનીયો સમ્પરાયો, કત્તબ્બં કુસલં, ચરિતબ્બં બ્રહ્મચરિયં. નત્થિ જાતસ્સ અમરણં. યો, ભિક્ખવે, ચિરં જીવતિ, સો વસ્સસતં અપ્પં વા ભિય્યો’’તિ.

અથ ખો મારો પાપિમા યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં ગાથાય અજ્ઝભાસિ –

‘‘નાચ્ચયન્તિ અહોરત્તા, જીવિતં નૂપરુજ્ઝતિ;

આયુ અનુપરિયાયતિ, મચ્ચાનં નેમીવ રથકુબ્બર’’ન્તિ.

‘‘અચ્ચયન્તિ અહોરત્તા, જીવિતં ઉપરુજ્ઝતિ;

આયુ ખીયતિ મચ્ચાનં, કુન્નદીનંવ ઓદક’’ન્તિ.

અથ ખો મારો પાપિમા ‘‘જાનાતિ મં ભગવા, જાનાતિ મં સુગતો’’તિ દુક્ખી દુમ્મનો તત્થેવન્તરધાયીતિ.

પઠમો વગ્ગો.

તસ્સુદ્દાનં –

તપોકમ્મઞ્ચ નાગો ચ, સુભં પાસેન તે દુવે;

સપ્પો સુપતિ નન્દનં, આયુના અપરે દુવેતિ.