૧૦. સૂરિયસુત્તં

૯૧. સાવત્થિનિદાનં. તેન ખો પન સમયેન સૂરિયો દેવપુત્તો રાહુના અસુરિન્દેન ગહિતો હોતિ. અથ ખો સૂરિયો દેવપુત્તો ભગવન્તં અનુસ્સરમાનો તાયં વેલાયં ઇમં ગાથં અભાસિ –

‘‘નમો તે બુદ્ધ વીરત્થુ, વિપ્પમુત્તોસિ સબ્બધિ;

સમ્બાધપટિપન્નોસ્મિ, તસ્સ મે સરણં ભવા’’તિ.

અથ ખો ભગવા સૂરિયં દેવપુત્તં આરબ્ભ રાહું અસુરિન્દં ગાથાહિ અજ્ઝભાસિ –

‘‘તથાગતં અરહન્તં, સૂરિયો સરણં ગતો;

રાહુ સૂરિયં [સુરિયં (સી. સ્યા. કં. પી.)] પમુઞ્ચસ્સુ, બુદ્ધા લોકાનુકમ્પકા.

‘‘યો અન્ધકારે તમસિ પભઙ્કરો,

વેરોચનો મણ્ડલી ઉગ્ગતેજો;

મા રાહુ ગિલી ચરમન્તલિક્ખે,

પજં મમં રાહુ પમુઞ્ચ સૂરિય’’ન્તિ.

અથ ખો રાહુ અસુરિન્દો સૂરિયં દેવપુત્તં મુઞ્ચિત્વા તરમાનરૂપો યેન વેપચિત્તિ અસુરિન્દો તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા સંવિગ્ગો લોમહટ્ઠજાતો એકમન્તં અટ્ઠાસિ. એકમન્તં ઠિતં ખો રાહું અસુરિન્દં વેપચિત્તિ અસુરિન્દો ગાથાય અજ્ઝભાસિ –

‘‘કિં નુ સન્તરમાનોવ, રાહુ સૂરિયં પમુઞ્ચસિ;

સંવિગ્ગરૂપો આગમ્મ, કિં નુ ભીતોવ તિટ્ઠસી’’તિ.

‘‘સત્તધા મે ફલે મુદ્ધા, જીવન્તો ન સુખં લભે;

બુદ્ધગાથાભિગીતોમ્હિ, નો ચે મુઞ્ચેય્ય સૂરિય’’ન્તિ.

પઠમો વગ્ગો.

તસ્સુદ્દાનં –

દ્વે કસ્સપા ચ માઘો ચ, માગધો દામલિ કામદો;

પઞ્ચાલચણ્ડો તાયનો, ચન્દિમસૂરિયેન તે દસાતિ.