૯. પઠમસુક્કાસુત્તં

૨૪૩. એકં સમયં ભગવા રાજગહે વિહરતિ વેળુવને કલન્દકનિવાપે. તેન ખો પન સમયેન સુક્કા ભિક્ખુની મહતિયા પરિસાય પરિવુતા ધમ્મં દેસેતિ. અથ ખો સુક્કાય ભિક્ખુનિયા અભિપ્પસન્નો યક્ખો રાજગહે રથિકાય રથિકં સિઙ્ઘાટકેન સિઙ્ઘાટકં ઉપસઙ્કમિત્વા તાયં વેલાયં ઇમા ગાથાયો અભાસિ –

‘‘કિં મે કતા રાજગહે મનુસ્સા, મધુપીતાવ સેયરે;

યે સુક્કં ન પયિરુપાસન્તિ, દેસેન્તિં અમતં પદં.

‘‘તઞ્ચ પન અપ્પટિવાનીયં, અસેચનકમોજવં;

પિવન્તિ મઞ્ઞે સપ્પઞ્ઞા, વલાહકમિવ પન્થગૂ’’તિ [વલાહકમિવદ્ધગૂતિ (સી.)].